มองใบหน้าเขินอายของหลินจงอวี้ นางอดไม่ได้ที่ถอนหายใจให้กับความใสซื่อของชายหนุ่มในยุคโบราณ
คิกๆ แค่มองนิดมองหน่อยหน้าก็แดงเสียแล้ว
“พระชายาเพคะ ท่านอ๋องรับสั่งว่าคืนนี้จะพักผ่อนที่ห้องอ่านหนังสือ พระชายานอนก่อนได้เลยเพคะ” ด้านนอก บ่าวรับใช้หน้าตำหนักชิงหลานส่งเสียงร้องออกมา ผู้ที่อยู่ภายในต่างพากันตกตะลึง
เพิ่งจะผ่านการเข้าหอได้เพียงสามวัน เขาก็คิดจะแยกห้องแล้วอย่างนั้นหรือ?
รอยยิ้มที่ไม่อาจอธิบายที่มาที่ไปได้ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินเมิ้งหยา มือใช้ตะเกียบคีบผักเข้าปาก
ดีจริงเชียว คืนนี้ไม่ต้องเขย่าเตียงแล้ว!
“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู…อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ! ข้าเชื่อว่าท่านอ๋องจะต้องมีงานให้ต้องจัดการอย่างแน่นอน” หรูเยว่กะพริบตากลมโตปริบๆ เพื่อปลอบโยนคุณหนูของตนเอง ทั้งที่ในใจกำลังด่าทอท่านอ๋องอวี้
เพิ่งจะแต่งงานกับคุณหนูแต่คิดจะแยกห้องแล้วอย่างนั้นหรือ การเป็นพระชายานี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ
“เสียใจ? ทำไมข้าต้องเสียใจ?” หลินเมิ้งหยาเหลือบตามองหรูเยว่ ก่อนจะเข้าใจความหมายในที่สุด
นางและหลงเทียนอวี้เป็นสามีภรรยากันเพียงชื่อเท่านั้น อีกอย่าง สิ่งที่นางต้องการจะทำคืออาศัยอยู่บนโลกที่ไม่รู้จักใบนี้ด้วยความสงบสุข
“คืนนี้พวกเจ้าไม่ต้องกลับไปหรอก ข้าจะสอนพวกเจ้าเล่นไพ่!” อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ ตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย นักเรียนแพทย์นั้นยุ่งมาก ดังนั้นนางจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาธ
