รรมดาทั่วไป
หัวใจของนางล้วนทุ่มเทให้กับการทำวิจัย แน่นอนว่านางเข้าร่วมทำกิจกรรมกับเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนน้อยมาก
การมีอีกชีวิตหนึ่งทำให้นางได้เข้าใจในตอนนี้เองว่าตัวนางยังมีเรื่องให้ทำอีกมากมาย
“เล่นไพ่?” หรูเยว่และหลินจงอวี้หันไปมองหน้าหลินเมิ้งหยาโดยไม่ได้นัดหมาย ทว่าพวกเขาได้เห็นเพียงท่าทางดีอกดีใจของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นพวกเขาจึงกลืนความสงสัยลงท้องไป
สั่งให้หรูเยว่ไปเอากระดาษแข็งมาจากบ่าวรับใช้หญิงในเรือน จากนั้นหลินเมิ้งหยาเริ่มทำการขีดเขียนเพื่อทำไพ่ขึ้นเอง
“พี่สาวพระชายาขอรับ นี่คือไพ่อะไรหรือขอรับ?” หลินจงอวี้จ้องมองไพ่ใบหนาที่ถูกวางบนโต๊ะด้วยท่าทางกล้ำกลืน
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับโบกไม้โบกมือ ก่อนจะรวบไพ่บนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง
นางเล่นไพ่ที่ยากมากจนเกินไปไม่เป็น เมื่อคิดดูแล้ว…เล่นไพ่ป๊อกเด้งสำหรับสามคนก็แล้วกัน!
นางอธิบายกฎกติกาการเล่นอย่างง่าย โชคดีที่พ่อบ้านเติ้งนำเงินสามร้อยสองตำลึงมาให้ หลินเมิ้งหยาใจกว้างยกเงินให้ทั้งสองคนละสิบสองตำลึง จากนั้นความสนุกหฤหรรษ์ภายในห้องจึงเริ่มต้นขึ้น
เวลาเพียงไม่นาน หลินจงอวี้ที่เริ่มเล่นเป็นสามารถโจมตีอีกสองฝ่ายได้ มีเพียงหรูเยว่เท่านั้นที่ยังคงงงงวยกับกฎกติกาเหล่านั้น
อีกสถานที่หนึ่งกลับแตกต่างจากห้องของหลินเมิ้งหยาโดยสิ้นเชิง ภายในห้องอ่านหนังสือมีเพียงความเงียบสงบ
ตอนอายุสิบสอง หลงเทียนอวี้ถูกฮ่องเต้ส่งไปเข้ากองทัพเพื่อฝึกฝนตนเอง ดังนั้
