ม หรูเยว่หยิบถั่วเขียวออกมาอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนักแล้ววางลงบนโต๊ะ
“เจ้านี่นะ! แค่ชนะแล้วเสียถั่วเขียวก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ยัยขี้เหนียว!” หลินเมิ้งหยาเคาะหน้าผากของหรูเยว่ นางจะเอาเงินสิบสองตำลึงคืนมาได้อย่างไรเล่า
“คุณหนูจะไม่เอาเงินจากข้าจริงหรือเจ้าคะ?” ดวงตากลมโตของหรูเยว่เบิกกว้าง สวรรค์โปรด เงินเดือนทั้งเดือนของนางยังเทียบไม่ได้กับเงินหนึ่งตำลึงเลย
แต่จู่ๆ นางก็มีเงินมากถึงสิบสองตำลึง คิกๆ เจ้าเมล็ดงา ลูกอม ในที่สุดข้าก็จะได้กินจนหนำใจเสียที!
“พี่สาวพระชายา ข้าไม่เอาหรอก” หลินจงอวี้ดันเงินสิบสองตำลึงคืนให้กับหลินเมิ้งหยา
“เหตุใดจึงไม่เอา? วางใจเถิด พี่สาวยังมีเงินอีกมาก เจ้าพกมันติดตัวเอาไว้ อยากกินอะไร อยากได้อะไรก็เอาไปซื้อ” หลินเมิ้งหยาดันเงินคืนให้กับหลินจงอวี้ เด็กคนนี้จะต้องไม่อยากสร้างความลำบากใจให้กับนางอย่างแน่นอน
แววตาของหลินเมิ้งหยาขณะจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอ่อนโยนลง นับตั้งแต่ตอนที่นางเก็บหลินจงอวี้มาจากข้างถนน เด็กหนุ่มคนนี้ก็มักแสดงท่าทีว่านอนสอนง่ายดั่งแมวน้อยเสมอ
แต่นางไม่อาจลืมเลือนสายตาเย็นชาในครั้งแรกที่เจอกันบนถนนตอนนั้นได้
หากเป็นไปได้ นางจะคุ้มครองดูแลหลินจงอวี้ไปตลอดชีวิต
เย่เฟิงกระตุกชายเสื้อของหลงเทียนอวี้
แม้หญิงสาวตรงหน้าจะมีท่าทางแปลกประหลาด แม้นางจะมีน้ำใจต่อผู้อื่น แม้จะมีวิธีการที่โหดเหี้ยม แต่นางกลับเปล่งประกายราวกับไข่มุกยามค่ำคืน
นางสามารถแสร้งเ
