เด็กหนุ่มตรงหน้ามีดวงตาสุกสกาวออดอ้อนเหมือนแมว ใบหน้าน่ารักเกินจะพรรณนา ขนคิ้วเรียงตัวสวย ทว่ากลับเจือไว้ซึ่งความน่าสงสาร
เส้นผมที่เปียกปอนถูกพาดไว้ที่ด้านหลัง ใบหน้าเรียวเล็กเสมือนเพิ่งถูกตบนั้นขาวซีดราวกับหยก
แม้จะเป็นเพียงเด็กหนุ่ม แต่เขากลับมีลักษณะหน้าตาหล่อเหลาราวกับปีศาจ เด็กคนนี้เป็นปีศาจตัวจ้อยขนานแท้
“พี่สาว…จงอวี้น่าเกลียดมากเลยเหรอ?” ดวงตาแมวน้อยคู่นั้นกะพริบปริบๆ หลินจงอวี้เอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง
พวกพี่สาวที่อาบน้ำให้เขาเหล่านั้นเองก็เป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน ตอนนี้แม้แต่พี่สาวพระชายาเองก็จ้องเขาตาไม่กะพริบ นี่หรือว่าเขาจะมีหน้าตาอัปลักษณ์จนเกินไป?
“น่าเกลียด? ไม่ ไม่หรอก จงอวี้มานี่ซิ มานั่งข้างพี่” คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กที่บังเอิญรับมาเลี้ยงดูจากข้างถนนจะมีหน้าตางดงามดั่งเทพบุตรเช่นนี้
ดูท่าแล้วต่อจากนี้ไปตำหนักของท่านอ๋องอวี้จะมีสีสันมากขึ้น!
หลินจงอวี้เข้ามานั่งข้างหลินเมิ้งหยาอย่างว่าง่าย ก้มหน้าลงด้วยความประหม่า ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวพระชายา
“จงอวี้ของพวกเราจะต้องกลายเป็นหนุ่มหล่อในอนาคตอย่างแน่นอน แม้แต่ท่านอ๋องยังเทียบไม่ติด” หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเส้นผมให้กับเด็กหนุ่ม นางพบว่าตนเองคิดถึงช่วงเวลาสมัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหลือเกิน นางหวนนึกถึงภาพที่ตนเองกำลังดูแลเหล่าน้องชายน้องสาว
ตอนนั้นทุกเรื่องที่ได้พบเจอล้วนเป็นสิ่งสวยงามและบริสุทธิ์ ไม่เหมือนต
