อนนี้ นางต้องระวังทุกย่างก้าวจึงจะปกป้องดูแลตนเองได้
“พี่สาวพระชายา ต่อจากนี้ไปจงอวี้สามารถอาศัยอยู่กับท่านได้จริงหรือ?” ประหนึ่งลูกคนเดียวที่แสนโดดเดี่ยวสายตาที่มองมาเปี่ยมไปด้วยความหวัง แล้วแบบนี้หลินเมิ้งหยาจะพูดว่าไม่ได้อย่างไรกัน
นางพยักหน้าลง โอบกอดเขาไว้ นี่เป็นเสมือนการระลึกชีวิตในอดีตครั้งสุดท้ายของนาง
“วางใจเถอะ พี่สาวคนนี้ไม่มีทางทอดทิ้งเจ้า” เหตุเพราะนางเองก็ไม่สามารถละทิ้งความทรงจำในอดีตได้เช่นกัน แม้ว่าวันเวลาจะผันผ่านและหล่อหลอมให้คงเหลือไว้เพียงความโดดเดี่ยวและภาพความทรงจำอันแสนเลือนราง ทว่าในหัวใจของนางยังคงจดจำภาพในอดีตของตนเองได้เป็นอย่างดี
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้นั่งอยู่ทางด้านหลังโต๊ะอ่านหนังสือไม้สีแดงเพื่อรับฟังรายงานจากลูกน้องใต้บังคับบัญชา
คิดไม่ถึงเลยว่า เขาเพียงล่วงหน้ากลับมาก่อนเท่านั้น แต่ทางด้านหลังกลับเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นถึงเพียงนี้ ผู้หญิงคนนี้อยู่อย่างสงบไม่เป็นเลยจริงๆ
“สุดท้ายพระชายาออกคำสั่ง แต่ไม่รู้ว่าออกคำสั่งกับชิวหมิง จางหวู่ หวังอวี๋และซินอวิ๋นว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาปิดปากเงียบไม่เอ่ยอันใดเกี่ยวกับเรื่องที่โรงน้ำชา แม้ข้าน้อยจะพยายามสืบหาข้อมูลก็มิพบอันใด หากท่านอ๋องอยากทราบเรื่อง ข้าน้อยจะรีบไปนำตัวทั้งสี่คนมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับส่ายหน้า ก่อนจะสั่งให้หลินขุยออกไป
ภายในห้องอ่านหนังสือจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี
