หลินเมิ้งหยาเดินนำหน้าเด็กหนุ่มและหรูเยว่ ด้านหลังมีองครักษ์อีกสี่คน สุดท้ายคือชายร่างกำยำโฉดชั่วทั้งสาม
เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในโรงน้ำชาแล้ว ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ จึงแยกย้ายกันกลับไป
“แม่นางน้อย ตกลงเจ้าเรียกพวกข้าเข้ามายังโรงน้ำชาแห่งนี้เพื่อคุยอะไรกันแน่?” เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาโลมเลีย แม้แต่น้ำเสียงยังเจือไว้ซึ่งความหยาบคาย
พวกเขาเป็นกลุ่มอันธพาลขึ้นชื่อในละแวกนี้ ชั่วยามนี้พวกเขามองคนตรงหน้าเป็นเพียงคนธรรมดา
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่อีกฝั่งและปล่อยให้เสี่ยวเอ้อ1เสิร์ฟน้ำชาหอมกรุ่นอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นนางดันผลไม้อีกสามจานไว้ตรงหน้าเด็กหนุ่ม
“กินสิ กินเสร็จแล้วข้าจะไปส่งเจ้ากลับบ้าน” เด็กหนุ่มมองหน้าพี่สาวเทพธิดาตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง นี่นาง…ไม่กลัวจริงๆ หรือ?
“นังเด็กบ้า ข้าถามเจ้าอยู่นะ!” ชายร่างกำยำคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่แยแสตนเอง ความโกรธปะทุขึ้น คำพูดคำจาจึงเริ่มหยาบคาย
สายตาเย็นชา ริมฝีปากหยักยิ้มแข็งทื่อประดับอยู่บนใบหน้าของหลินเมิ้งหยา
“ตีพวกเขา ตีให้เจ็บปวดปางตายแล้วโยนออกนอกหน้าต่าง จัดการฟาดคางให้หัก ข้าได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้วปวดหัวจริง” องครักษ์ทั้งสี่เตรียมพร้อมไว้อยู่นานแล้ว เมื่อได้รับคำสั่งจากพระชายา พวกเขาจึงเข้าไปต่อยตีกับพวกคนชั่วทั้งสามจนปางตาย
หลินเมิ้งหยานั่งจิบชาบนโต๊ะด้วยท่าทางผ่อนคลาย เสียงร้องอู้อี้ดังขึ้นที่ด้านข้าง เหตุที่เสียงร้องเป็นเช่นนั้น
