ห้หมด ให้แม่นมหลี่อยู่รับใช้ที่นี่แต่เพียงผู้เดียว” บ่าวไพร่ต่างพากันออกจากเรือน ไม่มีใครกล้าอยู่เลยแม้แต่คนเดียวภายในเรือน ตอนนี้เหลือเพียงเจ้าบ้านและแม่นมสามคนเท่านั้น ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเลือนหายไป สีหน้าของซ่างกวนชิงในเวลานี้มีเพียงความเกลียดชัง“เพล้ง….” เสียงดังขึ้น แจกันแก้วบนโต๊ะที่หลินเมิ้งหวู่ถืออยู่ในมือแหลกละเอียด“ท่านแม่ หวู่เอ๋อร์ยังไม่เข้าใจ เหตุใดท่านแม่ต้องแสดงกิริยานอบน้อมต่อหน้านังแพศยาด้วย! นางเป็นเพียงพระชายาที่ไม่มีอำนาจอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่ท่านแม่เป็นถึงน้องสาวของฮองเฮา สถานะของท่านแม่สูงส่งกว่านางมาก แต่วันนี้นางรังแกลูก เหตุใดท่านแม่จึงไม่สั่งสอนนาง!”ความน้อยใจและความอัดอั้นแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวยของหลินเมิ้งหวู่ ใบหน้าของนางเปียกชื้นราวกับโดนฝนชโลม เสียงร้องไห้ดังลั่นอย่างน่าสงสารแต่ซ่างกวนชิงกลับทำเพียงมองหน้าลูกสาว นัยน์ตาแข็งทื่อ“หวู่เอ๋อร์ รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดอยู่ๆหลินเมิ้งหยาก็ข่มเหงเจ้า?”หลินเมิ้งหวู่กระพริบตา ก่อนจะตอบกลับพร้อมเสียงสะอื้น “นางก็แค่ต้องการแสดงอำนาจของพระชายา นางอยากจะให้คนทั้งบ้านสกุลหลินรู้ว่านางที่เป็นคนต่ำต้อยด้อยค่าปีนข้ามหัวข้าไปแล้ว”เสียงขบฟันกรอดดังออกมาเนืองๆ ทางเดียวที่ความโกรธแค้นนี้จะหายไปได้นั่นก็คือการที่นางลงมือฆ่าหลินเมิ้งหยาด้วยตนเองทว่าซ่างกวนชิงกลับส่ายหน้าให้กับลูกสาว นังเด็กชั้นต่
