ทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร แต่เขากลับไม่เคยเห็นความกระวนกระวายในนัยน์ตาของนางเลยราวกับว่านางไม่เคยมีความกังวลใจเลย ขาของเขาขยับไปตามรถม้าที่กำลังตกหลุม จนกระทั่งไปกระแทกเข้ากับชายเสื้อของหลินเมิ้งหยา ทว่านางกลับทำเป็นไม่รู้สึกอะไรและหดตัวอีกครั้งเหตุใดวันนี้บรรยากาศภายในรถม้าจึงน่าอดสูเช่นนี้ แม้แต่เส้นทางยังมีแต่หลุมแต่บ่อ“หยุดรถ” เสียงทุ้มถูกส่งออกมา รถม้าจึงจอดลงทันทีหลงเทียนหยู๋ไม่ลังเลเลยที่จะลงจากรถม้า สมองของเขาเต็มไปด้วยภาพความลุ่มหลงในตัวหลินเมิ้งหยาเมื่อคืนเขา….แม้จะถูกวางยา แต่ก็มิควรปล่อยให้หัวใจของตนเองว้าวุ่นเช่นนั้นไม่ตามมาอย่างนั้นหรือ ความโกรธยิ่งคุกรุ่น ร่างสูงสาวเท้ายาวยาวเดินไปบนถนนและไกลมากขึ้นเรื่อยๆ“คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องเป็นอะไรไป?” หรู๋เยว่เอียงคอ ศีรษะของนางยื่นออกไปมองชายผู้ซึ่งอยู่นอกรถม้า นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่ท่านอ๋องก็ยังปกติดีอยู่เลยนี่นา“ข้าก็ไม่รู้ บางทีอาจเพราะรถม้าโคลงเคลงเกินไป ช่างเถอะ เจ้าสั่งให้คนคุมบังเหียนไปหาร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดหน่อย ข้าจะไปซื้อยา” ครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาตัดสินใจไม่ตามไปถามหลงเทียนหยู๋อารมณ์ของชายคนนี้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินก็เร็ว นางไม่อยากไปแหย่รังแตนตอนนี้อีกอย่าง นางยังมีเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จหนังสือในมือถูกพลิกไปอีกหน้า ในที่สุดนางก็สามารถยืดแข้งยืดขาได้เสียที หรู๋เยว่ทุบขา
