ของนางเพื่อลดอาการชาและบวม สุดท้ายอาการเหล่านั้นก็หายไปพิษในร่างกายของนางยังไม่ถูกกำจัดออกไปจนหมด ถ้าหากยังปล่อยให้พิษเหล่านี้กัดเซาะร่างกายของนางไปเรื่อยๆ เกรงว่าเวลายังไม่ทันจะครบสามขวบปี นางคงได้ไปนั่งดื่มชากับทวยเทพผมหงอกบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์“เพคะ พระชายา”ณ ต้าตูว ร้านว่านเหย้าเก๋อเช้าตรู่ บนชั้นสองของร้านว่านเหย้าเก๋อ เจ้าของร้านยืนอยู่ด้านหน้าของหน้าต่างบานเล็กพลางมองดูฝูงชนหลั่งไหลสายตาท่าทางแสดงออกถึงความพึงพอใจทุกคนในต้าตูวล้วนรู้จักร้านว่านเหย้าเก๋อแห่งนี้ มีเพียงร้านยาของเขาเท่านั้นที่มียาแทบจะทุกชนิดไม่ว่าโสมพันปีหรือเห็ดหลินจือหมื่นปี ขอเพียงลูกค้ามีเงินมากพอ เขาก็พร้อมที่จะหายาเหล่านั้นมาให้จงได้ทันใดนั้นรถม้าคันหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขาไม่ใกล้ไม่ไกล แม้จะไม่โดดเด่นนัก แต่เมื่อมองการประดับตกแต่งทั้งสี่ทิศแล้วกลับ……………………ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งด้านหน้าและด้านหลังรถม้ามีคนคอยคุ้มกันอยู่ทั้งแปดทิศ ดูท่าแล้ววันนี้เขาจะมีแขกชั้นสูงมาเยือน[1] ชูเฟย คือว่าที่ชายาเอก
“บังอาจ กล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยพระนามอันสูงศักดิ์ของพระชายาเช่นนี้!” ทว่าขันทีซึ่งอยู่ข้างกายของหลงเทียนหยู๋กลับส่งเสียงเข้มออกมาจนผู้คนในห้องรับแขกต่างได้ยินเรื่องที่ไม่เล็กไม่ใหญ่นี้
หลินเมิ้งหยาทำเพียงยืนอยู่อีกฝั่ง ไม่พูดแต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม“คุณหนูรองสกุลหลิน แม้ว่าท่านจะเป็นน้องสาวแท้ๆของพระชายา แต่ฐานันดรศักดิ์นั้
