นแตกต่างกัน คุณหนูรองยังไม่มียศศักดิ์ติดตัว การเรียกชื่อพระชายาโดยตรงนั้น นั่นเท่ากับว่าท่านมิให้เกียรติพระชายาเลยแม้แต่น้อย!”หลงเทียนหยู๋ชายตามองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยใบหน้าเย็นชา ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ซินะ เมื่อย่ำรุ่งหลินเมิ้งหยาเรียกเสี่ยวเต๋อจื่อขันทีประจำตัวของเขาเข้าไปพบภายในห้องเพื่อคุยความลับบางอย่างอยู่นานสองนาน หรือจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน เสี่ยวเต๋อจื่อจึงแสดงท่าทีต่อต้านหลินเมิ้งหวู่เช่นนี้?อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า นางเป็นคนฉลาดเฉลียว เล่ห์กลแพรวพราว ทว่าอุบายที่ใช้กลับไม่ได้เรื่อง“ข้า…ข้าก็แค่….” ตั้งแต่เด็กจนโต หลินเมิ้งหวู่เป็นดั่งไข่ในหินของแม่ตนเองนี่เป็นครั้งแรกที่เจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ ปากที่มักจะช่างพูดช่างจาถึงกับอ้าค้าง คำพูดติดขัด“เหตุใดท่านขันทีต้องมีโทสะด้วยเล่า นี่เป็นเรื่องปกติ พวกนางสองพี่น้องมักจะทะเลาะและโวยวายใส่กันอยู่เสมอ นางจึงลืมกฎระเบียบไปชั่วครู่เท่านั้น หวู่เอ๋อร์เอ๋ย รีบขอโทษพี่สาวของเจ้าเสีย” น้ำเสียงของซ่างกวนชิงอ่อนโยน ดวงตาทั้งสองข้างเจือไว้ซึ่งความรักและเอ็นดูราวกับว่าแม่คนนี้ให้ความรักและเอ็นดูลูกสาวของนางจริงๆ ทว่าหลินเมิ้งหวู่กลับกัดฟัน นางไม่คิดที่จะก้มศีรษะลงเลยแม้แต่น้อยก้มหัวให้นังแพศยาคนนั้นน่ะหรือ? ฝันไปเถอะ!สายตาของหลินเมิ้งหวู่วาวโรจน์ไปด้วยความอิจฉาและเกลียดชัง จนเกือบจะแผดเผาหลินเมิ้งหยาให้มอดไหม้พระชายาอะไรกัน ถ้าจะให้พูดจริง
