อมฉันจะเจาะเลือดพระองค์” หลินเมิ้งหยาจับมือข้างหนึ่งของหลงเทียนอวี้ขึ้นมา มือหนาเห็นรูปกระดูกแข็งแรงชัดเจน หลังมือมีรอยขีดข่วนจากการฝึกฝนร่างกายจางๆ
อุณหภูมิความร้อนที่เพิ่มสูงขึ้นส่งผลทำให้ผิวหนังหยาบกร้านเล็กน้อย หลินเมิ้งหยาใช้ปลายปิ่นปักผมเจาะลงบนปลายนิ้วของหลงเทียนอวี้ด้วยความระมัดระวัง
ครู่ต่อมา เลือดสีดำไหลออกมาจากบาดแผล
อุณหภูมิร้อนระอุภายในร่างกายเริ่มคลายลง สมองของหลงเทียนอวี้พลันกลับมาแจ่มแจ้งดังเดิม
“เจ้ารู้วิธีถอนพิษได้อย่างไร?” คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สายตาจ้องมองไปทางหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย
“หม่อม…หม่อม…หม่อมฉันมีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับยาค่อนข้างไวมาตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นหม่อมฉันจึงพอจะรู้วิธีถอนพิษเบื้องต้นอยู่บ้างเพคะ” สมองประมวลผลอย่างหนัก สุดท้ายหลินเมิ้งหยาเลือกวิธีการพูดที่หลงเทียนอวี้พอจะเชื่อมากที่สุด
ถึงอย่างไรเหล่าข้ารับใช้ในบ้านสกุลหลินล้วนรู้ดี ว่าแม้คุณหนูใหญ่จะโง่เขลาและสติฟั่นเฟือนถึงเพียงไหน ทว่านางกลับมีประสาทสัมผัสที่ว่องไวเป็นพิเศษเกี่ยวกับยา
ถ้ามิใช่เพราะนางมีพรสวรรค์เหล่านี้ เกรงว่านางคงจะตายด้วยน้ำมือของแม่เลี้ยงไปตั้งนานแล้ว
“ท่านอ๋อง…ไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่?” หลินเมิ้งหยาหลบอยู่ที่มุมเตียง นางไม่กล้าเงยหน้าสบตาหลงเทียนอวี้
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลงแล้วเดินตรงเข้าไปนั่งบนตั่งไม้ตัวยาวเพื่อเริ่มทำสมาธิปรับสมดุลการหายใจ เพลานี้กลิ
