่นอายของความเร่าร้อนเมื่อครู่จางหายไปแล้ว แต่บรรยากาศชวนอึดอัดกลับเข้ามาแทนที่
เวลาราวครึ่งถ้วยชาต่อมา หลงเทียนอวี้ที่หลับตาสนิทมาโดยตลอดค่อยๆ ลืมตาขึ้น
หญิงสาวผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ กลับนอนหลับฝันหวานบนเตียงไปเสียแล้ว
สายตาเย็นชาน่ากลัวถูกส่งออกมา สกุลหลินของเจิ้นหนานโหวผู้มีคุณธรรมกลับทำเรื่องระยำต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้!
“เย่ ไปสืบความมาให้แน่ชัด” เสียงทุ้มต่ำอันเจือไว้ซึ่งความเย็นชาถูกส่งออกมา ด้านนอกหน้าต่างพลันมีเงาดำผลุบหายไปโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น
มิอาจรู้ได้เลยว่าบ้านสกุลที่แสนอบอุ่นแห่งนี้ยังมีเล่ห์เพทุบายอันใดแฝงเอาไว้
พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มกลับมาเงียบสงบดังเดิมอีกครั้ง
หลินเมิ้งหยากะพริบตาปริบๆ ทว่ากลับได้เห็นร่างอันคุ้นเคย
ใบหน้ากลม ดวงตาโต ร่างกายที่ยังไม่โตเต็มที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงผ้าป่านสีฟ้าอ่อน เส้นผมบนศีรษะถูกม้วนขดไว้เป็นทรงกลมคล้ายซาลาเปาทั้งสองฝั่งซ้ายขวา
นางกำลังยุ่งกับการเก็บกวาดเรือนพลางแอบยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตา
“หรูเยว่ นั่นเจ้าหรือ?” สมองพลันปรากฏชื่ออันแสนคุ้นเคยออกมา
เด็กสาวหันขวับมามองทางคุณหนูของตนเองซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยความดีใจ ไอ้หยา คุณหนูจำนางได้ด้วย!
“คุณหนู…ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าพระชายาถึงจะถูก หรูเยว่คิดถึงพระองค์เหลือเกิน” หรูเยว่เป็นบ่าวรับใช้ที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับหลินเมิ้งหยา แม้จะเป็นเพียงลูกของบ่าวรั
