บใช้ แต่เพราะพ่อแม่ของนางด่วนจากไป อีกทั้งยังเป็นทาสรับใช้ของเจ้านายที่อุปนิสัยเกกมะเหรก ดังนั้นจึงถูกรังแกเสมอมา
“เรียกข้าว่าคุณหนูเถอะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราเป็นดุจดั่งพี่น้องร่วมสายเลือด” หรูเยว่จ้องมองใบหน้าของคุณหนูด้วยความตื่นตะลึง นี่…นี่นางคือคุณหนูผู้โง่เขลาสติฟั่นเฟือนของนางจริงหรือ?
ใบหน้างดงามประหนึ่งเทพธิดา ท่วงท่าสง่างาม แม้แต่คุณหนูรองเองก็เทียบไม่ติด
“คุณหนู” หรูเยว่จ้องมองคุณหนูของตนเอง ราวกับว่ากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วพูดโพล่งออกมา “คุณหนูเจ้าคะ พาหรูเยว่ไปด้วยได้มั้ยเจ้าคะ หรูเยว่อยู่ที่นี่ก็เป็นได้เพียงทาสรับใช้ขวางหูขวางตา หรูเยว่ไม่อยากถูกลงโทษอีกต่อไปแล้ว!”
ทันทีที่สิ้นเสียงลง หยาดน้ำตาสีใสพลันรินไหลลงมา
ภายในความทรงจำของหลินเมิ้งหยา แม้หรูเยว่จะเป็นเพียงสาวใช้ ทว่านางกลับปกป้องหลินเมิ้งหยาเสมอมา
หลินเมิ้งหยาออกเรือนแต่งงานไปเพียงไม่กี่วัน ทว่านางกลับซูบผอมลงเป็นเท่าตัว ครั้งนี้หลงเทียนอวี้กลับบ้านมาพร้อมกับตนเองด้วยโดยมิได้วางแผนไว้ล่วงหน้า เกรงว่าหากมีเรื่องนี้เกิดขึ้นอีก ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่คงโกรธจนอกแตกตาย
“ได้ เจ้าควรจะเป็นเพ่ยเจี้ย1ของข้าอยู่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไปด้วย” แม้ตำหนักของท่านอ๋องจะไม่อันตรายเท่าที่นี่ แต่ถึงอย่างนั้นนางเองก็อยากมีคนสนิทที่เพียงมองตาก็รู้ใจอยู่ใกล้ๆ เช่นเดียวกัน
หรูเยว่ทรุดตัวโขกศีรษะลงกับพื้นเพื
