่อแสดงความขอบคุณ ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยหลินเมิ้งหยาจัดแต่งทรงผม
“ท่านอ๋องอวี้เสด็จ…พระชายาเสด็จ…” เสียงร้องกังวานดังขึ้นจากทางด้านนอกสู่ด้านในห้องรับแขกแห่งบ้านสกุลหลิน
หลินเมิ้งหวู่และซ่างกวนฉิงที่รู้สึกประหนึ่งได้รับความทุกข์ทรมานตลอดทั้งคืน ฝืนยิ้มต้อนรับคนทั้งคู่ที่กำลังเยื้องย่างเข้ามาภายใน
พวกนางได้เห็นใบหน้าที่แม้จะเย็นชาประดุจน้ำแข็งแต่กลับหล่อเหลาเกินเทพบุตรของท่านอ๋องอวี้ อีกทั้งยังใบหน้างดงามมีเสน่ห์ซึ่งกำลังหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากของพระชายา
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหวู่ขบฟันแน่น เพราะเหตุใดนังแพศยาคนนั้นจึงได้ทุกสิ่งทุกอย่างไป?
“บ้านหลังนี้คับแคบนัก หากท่านอ๋องและพระชายามิพอใจ หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยด้วยเพคะ” เมื่อเทียบกับหลินเมิ้งหวู่ที่ไม่อาจอาการไม่พอใจจนสีหน้าบิดเบี้ยว ซ่างกวนฉิงดูจะเป็นคนมีความคิดลึกซึ้งและเจ้าเล่ห์กว่ามาก
ไม่อาจมองเห็นความพ่ายแพ้หรือความโกรธเกรี้ยวของนางเลยแม้แต่น้อย กลับกันสีหน้าขอนางกลับยิ่งอ่อนโยนมากขึ้น
แสดงได้ดี แต่วิธีการที่ใช้กลับแย่ไปหน่อย
หลินเมิ้งหยาแอบประเมินในใจ ทว่าใบหน้าของนางยังคงเผยให้เห็นความใสซื่อ ก่อนที่นางจะเดินเข้าไป
“ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้นเลย ข้าซึ่งเป็นพระชายาเองก็อยู่ที่นี่มานานสิบกว่าปี ที่นี่เป็นบ้านของข้า ข้าจะรู้สึกไม่ดีได้อย่างไรกัน แต่เพราะไม่ได้กลับมาหลายวัน ดังนั้นยุงที่เรือนหยาเตียจึงเยอะมาก ตอมไปตอมมาจนน่ารำคาญ อีกทั้งยัง
