ยังไม่ทันที่หลินเมิ้งหยาจะได้รับคำตอบ อากาศในปอดของนางเริ่มจะหมดไปแล้ว
นางเก็บเรื่องนี้เอาไว้ หากภายภาคหน้ายังมีโอกาส นางจะกลับมาที่นี่อีกอย่างแน่นอน
“เฮือก” หลินเมิ้งหยางดงามดั่งนางเงือก นางว่ายน้ำช้าๆ ขึ้นมาบนฝั่ง
แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อน แต่เมื่อสายลมช่วงเวลากลางคืนพัดเข้ามากระทบร่าง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาว
“ฮัดชิ้ว…” หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะจามออกมา นางรีบวิ่งกลับไปทางเรือนหยาเตีย
หลงเทียนอวี้นั่งตัวตรงอยู่บนเตียง เขาอยากใช้กำลังภายในเข้ามาถอนยาพิษออกจากร่างกาย
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายาพิษตัวนี้จะยังคงไม่สลายไป
หากเทียบกับยาพิษทั่วไป ยาพิษชนิดนี้ช่างถอนออกไปได้ยากเหลือเกิน
ซ่างกวนฉิง! หลินเมิ้งหวู่! พวกเจ้าสมควรตาย!
จู่ๆ ประตูเรือนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
หลงเทียนอวี้ลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ หรือว่าหลินเมิ้งหวู่จะยังไม่ยอมแพ้แล้วหวนกลับมาอีกครั้งกัน?
นัยน์ตาฉายชัดให้เห็นถึงร่องรอยแห่งความเย็นชา แต่หลังจากที่เขาได้เห็นร่างของคนตรงหน้าแล้ว ความเย็นชาเหล่านั้นกลับสูญสลายหายไปในบัดดล
ร่างบางเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ นางมิใช่หลินเมิ้งหวู่ผู้น่ารังเกียจ แต่เป็นหลินเมิ้งหยา!
เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนางถึงตกน้ำกันเล่า?
“ท่านอ๋องหลับตาก่อน หม่อมฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า นี่…นี่เป็นอุบัติเหตุ!”
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีร่างกายบอบบาง แต่อันที่จริงเรือนร่างของนางก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว
เรือนร่าง…มีส่วนเว้าส่
