งเขย่าเสาเตียง
แม้เสียงจะไม่ดังเท่าวันส่งตัวเข้าหอ แต่ถึงอย่างนั้นก็มากพอที่จะทำให้ความคิดของคนแอบฟังเตลิดไปไกล
หลินเมิ้งหยามิได้สังเกตเห็นเลยว่า ดวงตาซึ่งเคยเย็นชาของหลงเทียนอวี้กำลังร้อนรุ่มมากขนาดไหน
ตอนนี้สิ่งที่นางสนใจมีเพียงเรื่องการรับมือกับคนที่อยู่ภายนอกเท่านั้น
“คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูรองจะจัดการอะไรได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แม้แต่ท่านอ๋องอวี้ เมื่อถูกวางยาก็กลับกลายเป็นคนเชื่อฟังอย่างง่ายดาย”
ใบหน้าของแม่นมหลี่เบ่งบานไปด้วยรอยยิ้ม
นางเป็นผู้ผสมยาตัวนั้นลงในชากุ้ยฮวาเองกับมือ
ในเมื่อได้ผลดีขนาดนี้ แม่นมหลี่จึงกลับไปด้วยความสบายใจ
เมื่อสัมผัสได้ว่าไม่มีการเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอกหน้าต่างแล้ว ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ถอนหายใจออกมา
นางคิดจะดันตัวหลงเทียนอวี้ออกเหมือนก่อน แต่จู่ๆ กลับสัมผัสได้ถึงไอร้อนและลมหายใจที่หนักหน่วง อีกทั้ง…หัวใจของเขายังกระตุกระรัว!
หลินเมิ้งหยาเหลือบสายตาขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่นางจะพบว่าร่างกายของท่านอ๋องผิดแผกไปจากเดิม!
ดวงตาของเขาร้อนผ่าว ราวกับดวงตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อของตนเอง
“ท่านอ๋อง…เป็นอะไรไปเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาอ้าปากเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก ขณะเดียวกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดร่างของอีกฝ่าย
ริมฝีปากเปิดออก กลิ่นหอมโชยออกมา
หลงเทียนอวี้ก้มหน้าลงอย่างไร้สติ ก่อนจะพุ่งเข้าหาเจ้าของลมหายใจที่ทำให้เขาหลงใหล
หลินเมิ้งหยาที่สัมผัสได้ถึงความอันตราย
