รีบยกมือขึ้นเพื่อดันร่างที่กำลังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้นางมากขึ้นทุกทีออก!
ทว่ายิ่งได้สัมผัสร่างกายของหลงเทียนอวี้ นางกลับยิ่งรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงจนผิดปกติ จู่ๆ นางก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร!
สัมผัสที่เย็นชื้น ระยะห่างที่เริ่มใกล้ขึ้น ในที่สุด…
สมองของหลงเทียนอวี้ว่างเปล่า มือยื่นเข้าไปจับใบหน้านวลเอาไว้ก่อนจะก้มศีรษะประทับริมฝีปากลงไป!
“อุ๊บ…”
หลินเมิ้งหยาที่ไม่เคยจูบกับผู้ใดมาก่อน รู้สึกเพียงว่าสมองของตนเองกำลังว่างเปล่า ร่างกายของนางแข็งทื่อ!
อุณหภูมิยิ่งสูงขึ้น ร่างกายและการกระทำของชายตรงหน้ายิ่งร้อนแรง
มือหนายื่นเข้ามาลูบไล้แผ่นหลังของตนเองเบาๆ
ร่างกายที่เคยแข็งทื่อเริ่มอ่อนยวบลงไป
จูบของเขา…ร้อนแรง…ดุดัน…
ร้อนเสียจนหลินเมิ้งหยาที่ไร้ซึ่งประสบการณ์รู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังหมุนติ้ว
ทั้งชาติภพก่อนและชาติภพนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับความรู้สึกเร่าร้อนจากผู้ชาย
หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับตนเองกำลังเต้นอย่างหนักหน่วง
จุมพิตของหลงเทียนอวี้เปรียบเสมือนคู่เต้นรำที่ยอดเยี่ยมซึ่งกำลังนำพาตนเองเข้าสู่ทำนองเพลงอันแสนสนุก
และยังเหมือนกับความรู้สึกที่กำลังลอยคออยู่กลางทะเลลึกอันสุดเวิ้งว้าง สับสนและมึนงง ราวกับว่าไม่มีทางที่จะว่ายกลับฝั่งได้
คิดไม่ถึงเลยว่ารสสัมผัสจากหลินเมิ้งหยาจะหอมหวานเช่นนี้
หลงเทียนอวี้รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังมึนเมา
เขาเสมือนคนไล่ล่าตามหารสชาติอันแสนบริสุทธิ์ของเหล้าอง
