หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มเล็กน้อยขณะมองดูกิริยาท่าทางอ่อนช้อยของหลินเมิ้งหวู่
ตอนที่ยังอาศัยอยู่ในชายคาบ้านสกุลหลิน หลินเมิ้งหวู่มักจะเข้ามาหาเรื่องทะเลาะตบตีพี่สาวซื่อบื้อของตนเองไม่เว้นวัน แล้วไหนจะมอบพุทราอาบยาพิษให้กับนางก่อนขึ้นเกี้ยวนั่นอีก
จิตใจที่อาบไปด้วยอาบยาพิษของนางมิเหมือนหญิงสาวที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่ตอนที่เดินเข้าประตูมาจนกระทั่งเวลานี้ ดวงตาของหลินเมิ้งหวู่กลับชมดชม้อยชายตาไปทางท่านอ๋องอวี้ตลอดเวลา
หรือนี่จะเป็นวิธีหว่านเสน่ห์ของน้องเมียในสมัยโบราณ? น่าเสียดาย หลงเทียนอวี้มิได้ดูเป็นผู้ชายโง่เขลามักง่ายเช่นนั้น
“จริงหรือ? ข้าเองก็คิดถึงน้องและท่านแม่มากเช่นกัน”
หลินเมิ้งหยาผุดยิ้มขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังเหมือนการประชดประชันเสียมากกว่า คนที่คิดจะเอาชีวิตของนางกำลังพร่ำพรรณนาว่าคิดถึงนางอย่างนั้นหรือ เกรงว่าจะอยากให้นางตายตั้งแต่ตอนที่อยู่ในเกี้ยวเสียมากกว่า
“ท่านอ๋องคงเดินทางมาลำบากมาก เชิญเสด็จด้านในเถิดเพคะ ท่านแม่ได้เตรียมชาหอมเอาไว้ ขอเชิญท่านอ๋องลองไปลิ้มรสดูเพคะ”
อีกเพียงนิดเดียวหลินเมิ้งหยาก็เกือบจะหลุดขำพรืดออกมา ปากเพิ่งจะบอกว่าคิดถึงนางแท้ๆ แต่เจตนาที่แท้จริงน่าจะเป็นการหว่านเสน่ห์ใส่พระสวามีของนางเสียมากกว่า!
ท่านแม่ที่นางอ้างถึงเองก็พยักหน้าผงกๆ พร้อมทั้งรอยยิ้ม
ช่างเป็นแม่ลูกที่เหมือนกันเสียนี่กระไร เจ้
