พวกเขาได้เห็นพระชายารูปร่างอ้อนแอ้นอรชรสวมใส่เสื้อคลุมสีแดงทอลายก้อนเมฆตัวใหญ่หลวมโครก กิริยามารยาทชดช้อยงดงามดั่งสายน้ำไหล แลเมฆาลอยละล่อง ไร้ซึ่งอากัปกิริยาหยาบคาย
ไม่มีทางเลยที่จะแสดงท่วงท่าเช่นนี้ออกมาได้ หากมิได้รับการสั่งสอนมานานหลายปี
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเด็กโง่เขลาเบาปัญญาแห่งสกุลหลินจะได้รับการสั่งสอนที่ดีเช่นนี้
“เด็กดี เงยหน้าให้เปิ่นกงดูหน่อยเถิด”
ฮองเฮาเหนียงเหนียงหลุบตาต่ำ นัยน์ตาแฝงไว้ซึ่งความเย็นชา
พระนางเป็นผู้เลือกหลินเมิ้งหยาเองกับมือ
นางเป็นผู้มีวาจาเพ้อเจ้อ โง่เขลาเบาปัญญา ไม่มีทางเลยที่พระนางจะดูคนผิด
ขอเพียงหลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางน่าขายหน้าเหล่านั้นออกมา พระสนมเต๋อเฟยก็จะกลายเป็นตัวตลกประจำวังหลวงไปชั่วกัปชั่วกัลป์
“เพคะ”
หลินเมิ้งหยาเหงยหน้าขึ้นช้าๆ นางกลั้นหายใจแล้วหลับตาลง ก่อนจะแสดงกิริยาอ่อนช้อยงดงามที่ถูกต้องเหมาะสมออกมา
ทุกคนได้ยลโฉมใบหน้าเรียวเล็กดั่งดอกฝูหรงซึ่งกำลังเผยความงดงามทรงเสน่ห์เกินกว่าใครในปฐพี
“อึก…” ทุกคนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลินผู้นี้มิได้มีรูปร่างหน้าตาดั่งที่ใครเขาร่ำลือกันเลยแม้แต่น้อย
คราวนี้เกรงว่าคนที่กำลังตกที่นั่งลำบากจะกลายเป็นฮองเฮาเสียแล้ว!
หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของผู้คนซึ่งอยู่บริเวณรอบๆ นางเงยหน้าขึ้นแล้วกวาดสายตามองสำรวจไปทั่วทั้งสี่ทิศอย่างรวดเร็ว
ตำแหน่งทางด้านหน้ามีหญิงวัยกลางคนรูปร่างหน้า
