ต่เขากลับรู้ดีเป็นที่สุด
ปกติแก้วทั่วไปมักจะมีสองชั้น ดังนั้นแม้น้ำชาซึ่งอยู่ภายในจะร้อนมากขนาดไหน แต่ทางด้านนอกจะสัมผัสได้เพียงความร้อนอุ่นๆ เท่านั้น
ทว่าแก้วใบนี้ส่วนใหญ่เหล่าผู้มีอำนาจชั้นสูงทั้งหลายมักจะนำมาสำเร็จโทษพวกสนมที่กระทำความผิด แก้วบางๆ ใบนั้นหากได้ลองสัมผัสแล้วละก็ ความรู้สึกที่ได้รับแทบจะมิต่างอะไรกับการถูกเหล็กลนไฟนาบเนื้อ
ดูเหมือนว่าฮองเฮาคงอยากจะทำให้เขาขายหน้า เพื่อสร้างความอับอายให้กับพระสนมเต๋อเฟยอย่างนั้นสินะ?
ช่างน่าเสียดาย เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้นางหรอก!
“เพล้ง” เสียงนี้ดังขึ้น หลินเมิ้งหยาที่กำลังคิดจะยื่นมือเข้าไปรับแก้วต้องตกตะลึง เมื่อได้เห็นหลงเทียนอวี้สะบัดมือปัดแก้วใบนั้นออกจนน้ำชาราดรดใส่ขันที
น้ำชาซึ่งกำลังร้อนฉ่าหกกระเด็นราดรดบนใบหน้าและเสื้อผ้าของขันที ส่วนแก้วใบนั้นร่วงกระทบพื้นจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี
“บังอาจนักนะเจ้าหมาขี้เรื้อน ฮองเฮาเป็นถึงมารดาของแผ่นดิน เจ้าที่เป็นเพียงข้าหลวงคิดกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
หลงเทียนอวี้ส่งเสียงเย็นชาไร้หัวใจออกมาจนหยุดการกระทำของทุกคน
แม้ขันทีผู้ที่ถูกน้ำร้อนลวกจะเป็นคนสนิทของฮองเฮา ทว่าพระนางกลับทำเพียงกัดฟันแน่น และมิได้ส่งเสียงทัดทานใดๆ ออกมา
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน?”
เสียงอันน่าเกรงขามดังขึ้น แม้นำเสียงจะฟังดูสงบนิ่ง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย
แม้คุณหนูใหญ่แห่งสกุล
