พวกนี้บ่อยๆ
นางที่มักทำตัวเคร่งครัดไม่อาจทนเรียนเรื่องเหล่านั้นได้ แต่ถึงอย่างนั้นหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกว่ามันยากจนเกินความสามารถ
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว พระชายาเองก็รู้จักสร้างอารมณ์ร่วมซินะ แม้จะโง่สักหน่อย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิงนี่นา”
หัวหน้านางในซึ่งอยู่ด้านนอกส่งเสียงออกมาอีกครั้ง หลงเทียนอวี้หลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวซึ่งกำลังส่งเสียงร้องโหยหวน
เขามองไม่เห็นการสร้างอารมณ์ร่วมของนาง ทว่าจิตวิญญาณของนางนั้นเขามอบคะแนนเต็มร้อยให้เลย
กว่าจะรู้สึกตัว หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกแสบคอขึ้นมาแล้ว
ใครจะรู้เล่าว่านางจะต้องแผดเสียงร้องเป็นชั่วโมงเช่นนี้
ทั้งสองจึงแสดงละครเช่นนี้ คนหนึ่งเขย่าเตียง อีกคนหยิกคอตัวเองแล้วส่งเสียงร้อง
สุดท้าย ตอนที่นางคิดจะกรีดเลือดออกจากนิ้วของตนเอง หลงเทียนอวี้แสดงความใจกว้างและจับนกพิราบตัวหนึ่งมาให้
