งหลงเทียนอวี้
ดวงตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา
“หากท่านอ๋องอยากได้วิธีถอนพิษ ถ้าเช่นนั้นช่วยแสดงละครกับหม่อมฉันหน่อยเถิด!” คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากบางของนางจึงผุดรอยยิ้มขึ้น
มือยื่นเข้าไปจับเสื้อของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาจ้องมองชายผู้หล่อเหลาแต่ใจเย็นตรงหน้าด้วยความกระวนกระวายใจ
พระเจ้า จะให้นางพูดอย่างไรดีนะ
หรือนางควรจะพูดกับหลงเทียนอวี้ว่าเขาช่วยให้ความร่วมมือในการแสดงฉากเลิฟซีนกับนางหน่อยได้หรือไม่?
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกว่ามันยิ่งไร้สาระ!
“ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว ขอเชิญท่านอ๋องและพระชายาดื่มเหล้ามงคล!”
อยู่ๆ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากนอกหน้าต่าง
หลินเมิ้งหยาสะดุ้ง มือที่กำลังจับเสื้อของหลงเทียนอวี้ยิ่งออกแรงมากขึ้นจนทำให้หลงเทียนอวี้ซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวล้มลงบนเตียงที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มสีแดง
ขณะเดียวกัน เสียงดัง “โครม” พลันดังออกมาจากห้องหอ
ด้านนอกห้องหอ ขันทีและข้าราชบริพารฝ่ายในที่ถูกส่งมาแอบฟังอยู่ด้านนอกอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้นด้วยความยินดี
โอ้โหยว ดูท่านอ๋องอวี้ทำเข้าสิ
ปกติท่านอ๋องผู้นี้มักจะแสดงท่าทีสงบนิ่ง แต่พอได้เข้าห้องหอก็เก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่
จะพูดอย่างไรดีนะ สุดท้ายแล้วผู้ชายคนนี้ก็ยังคงหลงใหลในสตรีอยู่ดี
แม้ปกติแล้วท่านอ๋องอวี้จะไม่โปรดปรานสาวงามคนใดเลย แต่กับพระชายาองค์ใหม่นี้ ดูแล้วรีบร้อนเสียจริง
ภายในห้องหอ สีหน้าของหลง
