“พ่อบ้านเฉิน ท่านจงกลับไปบอกหลินเมิ้งหวู่ด้วยว่าเมื่อถึงคราวที่นางแต่งงาน ข้าผู้เป็นพี่สาวจะส่งมอบของขวัญที่ชิ้นใหญ่กว่านี้ไปให้!”
ความใสซื่อในน้ำเสียงของหลินเมิ้งหยามลายหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้มีเพียงแรงอาฆาตเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่
ทุกคนรู้สึกราวกับว่าเพิ่งตื่นจากฝัน ผู้หญิงคนนี้มิได้โง่เขลาดั่งที่ใครเขาว่าอย่างนั้นหรือ?
เพียงแต่…ยังไม่ทันที่ทุกคนจะคิดหาเอาคำตอบออกมาได้ หลงเทียนอวี้กลับก้าวเท้าอาดๆ พาหลินเมิ้งหยาซึ่งอยู่ในวงแขนเดินไปทางพระตำหนักแล้ว!
อีกทั้งเขายังไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะดำเนินพิธีแต่งงานไปจนจบ เมื่อเข้ามาถึงห้องส่งตัวเจ้าสาว เขาทำพิธียกเหล้ามงคล โดยเขาปล่อยให้คนในวังหลวงที่กำลังรอฟังข่าวฝ่าฝืนพระราชโองการต้องผิดหวัง อีกทั้งเขายังได้ยินรายงานที่ว่าฮองเฮาขว้างถ้วยชาแตกไปหลายใบอีกด้วย!
หลินเมิ้งหวู่ทำลายแผนการของตนเองทั้งหมด!
หากไม่ใช่ลูกสาวของน้องสาวแท้ๆ แล้วละก็ ป่านนี้หัวคงหลุดจากบ่านานแล้ว!
ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยากลับนั่งสบายอุราอยู่ในห้องนอนห้องใหม่ นางรู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน
เหตุเพราะห้องใหม่ห้องนี้อยู่ด้านใน ส่วนงานเลี้ยงฉลองอยู่ทางด้านนอก ดังนั้นภายในสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้จึงมีเพียงเสียงท้องร้องจ้อกๆ ของตนเอง
ถูกทรมานมาหนึ่งวันเต็ม ทว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อย เจ้าสาวสมัยโบราณนี่ช่างน่าสงสารเสียยิ่งกระไร!
แต่ว่า…
หลินเมิ้งหยาแอบแหวกผ้าคลุม
