หน้าเจ้าสาวออกเล็กน้อย จากนั้นจ้องมองไปยังทิวทัศน์อันเงียบสงบด้านนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันไปชำเลืองมองขนมที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ หลังจากทำสงครามในใจราวสามวินาที นางไม่ลังเลเลยที่จะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกแล้วสาวเท้ายาวๆ เข้าไป!
ขนมพวกนี้อร่อยจังเลย…
หลินเมิ้งหยาซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติอาหารตรงหน้าเผลอเหลือบมองไปทางกระจก ทันใดนั้นเอง นางตกใจจนสติแทบหลุด ขนมในมือพลันกลิ้งหลุนๆ ลงพื้น!
ใบหน้านี้…
ดวงตากลมโตกำลังมองเข้ามา ริมฝีปากยังคงแปดเปื้อนเศษเมล็ดงาอยู่เล็กน้อย นี่คือร่างกายที่นางกำลังสถิตอยู่อย่างนั้นหรือ?
แต่เจ้ารอยสีดำที่เกรอะกรังเปื้อนใบหน้าข้างซ้ายจนทำให้คนอื่นชวนคลื่นเหียนอาเจียนนี่คืออะไร?
ปานอย่างนั้นหรือ?
หลินเมิ้งหยาอยากตะโกนถามเบื้องบนเสียเหลือเกิน ในเมื่อส่งนางข้ามภพมาแล้ว แต่เพราะเหตุใดจึงให้นางมาอยู่ในร่างที่มีหน้าตาน่ารังเกียจเช่นนี้!
เทพยดาฟ้าดินไม่ให้ความยุติธรรมกับนางเอาเสียเลย!
หลินเมิ้งหยารู้สึกใจสลายจึงยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของตนเอง ราวกับว่านางกำลังคิดจะเอาปานดำนั้นออกไปให้ได้!
จู่ๆ เสียงไร้ซึ่งอารมณ์ประหนึ่งเครื่องจักรเสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของนาง
“พิษคางคก พิษงูเห่า…ยาถอนพิษคือหญ้าหลงซู 50 กรัม ต้นเทียนหมา 30 กรัม…”
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย ที่แท้มันก็คือยาพิษ!
หลินเมิ้งหยาไม่เคยรู้สึกว่าเสียงไร้อารมณ์ประหนึ่งเครื่องจักรในหัวของนางจะไพเราะเพราะพริ้งเท่านี
