ในเพลานี้เกิดความเงียบงันจนน่าอึดอัดใจขึ้น
แต่ถึงกระนั้นเสียงฆ้องและกลองยังคงดังอยู่เนืองๆ
ทว่าเสียงเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดยิ่งขึ้น
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าวันนี้ตนเองช่างโชคดีเหลือเกินที่มีผ้าคลุมเจ้าสาวปิดบังใบหน้า มิเช่นนั้นตัวนางเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถทนรับสายตาเชือดเฉือนที่กำลังจ้องมองมาคู่นั้นได้หรือไม่
เหตุเพราะนางสัมผัสได้ถึงอารมณ์รุนแรงในดวงตาคู่นั้น!
แต่นางไม่รู้เลยว่าภายในดวงตาคู่นั้นยังแฝงไว้ซึ่งการพิจารณาไตร่ตรองเอาไว้ด้วย
หลงเทียนอวี้จ้องมองไปทางหลินเมิ้งหยาซึ่งกำลังนั่งอยู่ในเกี้ยวด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาหวนนึกถึงการกระทำของนางเมื่อครู่ ผู้หญิงคนนี้…โง่เขลาแน่หรือ?
อีกอย่างคนที่เขาส่งไปสอดแนมเห็นกับตาตัวเองว่านางกินพุทราอาบยาพิษจนกระอักเลือดตายไปแล้ว แต่ทำไมนางยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นได้เล่า?
ลูกน้องของเขาเป็นนักฆ่ายามวิกาลมาหลายปี ไม่มีทางมองผิดอย่างแน่นอน ถ้าเช่นนั้นคงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวนั่นก็คือนางถูกวางยาพิษแต่ไม่ตาย!
หลังจากเงียบอยู่นาน ความอดทนอดกลั้นของหลินเมิ้งหยาเริ่มจะหมดลง
ทว่านางกลับได้เห็นชุดสีแดงสดขยับเข้ามาใกล้
ไม่รู้เพราะเหตุใดกัน ความสงบนิ่งเมื่อครู่กลับมลายหายไปกลายเป็นความตื่นตระหนกแทน
หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าเขาจะทำเช่นไรต่อไป ดังนั้นหัวใจของนางในเวลานี้จึงเต้นระรัว
ทว่า…นางกลับได้เห็นฝีเท้าของเขาที่หยุดลงหลังจากเข้ามาใกล้ตัวนางป
