ระมาณหนึ่ง จากนั้นแขนข้างหนึ่งยื่นเข้าไปสอดที่ใต้เข่า ส่วนแขนอีกข้างประคองบ่าของนางเอาไว้ ก่อนที่เขาจะอุ้มนางขึ้นมา!
อากัปกิริยาที่ว่องไวนั้นทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าเขากำลังกลัวว่าตนเองจะเสียใจกับการกระทำของตนเอง ดังนั้นเขาจึงอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
เหตุเพราะร่างกายของหลินเมิ้งหยาขาดความสมดุล ใบหน้าของนางเกือบจะหลุดออกจากวงแขน ดังนั้นนางจึงรีบยื่นมือทั้งสองข้างเข้าไปโอบรอบคอของเขาเอาไว้
เท่านี้ก็สมดุลแล้ว!
ร่างของหลงเทียนอวี้แข็งทื่อ แต่เขากลับสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะผลักนางออกไปเอาไว้ได้อย่างรวดเร็วจนกลับมาเป็นปกติ
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าออกจนสามารถใส่พุทราเข้าไปได้หลายผล นี่หรือว่าท่านอ๋องอวี้…
หลินเมิ้งหยาเองก็กลับมาเป็นปกติเช่นกัน ทว่าริมฝีปากของนางกลับหยักยิ้มขึ้น ชายเสื้อของนางสั่นไหวเล็กน้อย
จากนั้นพุทราจำนวนมากจึงร่วงหล่นลงบนพื้น
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวเล็กน้อยภายในอ้อมกอด เขาจึงก้มมองดูพุทราบนพื้น ผู้หญิงคนนี้จงใจหรือนี่!
นางไม่ได้โง่เขลาอย่างแน่นอน!
ฝีเท้าของหลงเทียนอวี้หยุดลง เขาอยากจะรู้เสียจริงว่านางต้องการจะทำอะไรกันแน่!
ทว่าเสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้นที่ข้างใบหูของเขา “ท่านอ๋องอวี้ นี่เป็นพุทราอวยพรขอให้มีลูกชายโดยเร็ว น้องสาวของข้าเป็นคนให้มันมา ในแขนเสื้อของข้ายังมีอีกสองลูก ท่านอยากลองลิ้มรสดูหรือไม่?”
ขณะที่พูด นางปล่อยแขนซึ
