่งกำลังโอบรอบคอของเขาออกหนึ่งข้าง จากนั้นล้วงเข้าไปในแขนเสื้อแล้วหยิบพุทราออกมาวางไว้ตรงหน้าสองผล
ความโกรธของหลงเทียนอวี้จึงปะทุขึ้นมาในทันใด ทั้งที่รู้ว่าพุทราเหล่านี้ล้วนมีพิษ ทว่าหญิงสาวนางนี้กลับยังคิดจะให้เขากินมันลงไป!
แต่เมื่อลองปะติดปะต่อการกระทำของนางเมื่อครู่ดูแล้ว เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์เหลือร้าย!
ถ้าเช่นนั้นเขาก็ไม่เกรงใจเลยที่จะเล่นสนุกกับนาง!
ทุกคนพากันส่ายหน้าพลางถอนหายใจให้กับความโง่เขลาเบาปัญญาของแม่หญิงนางนี้ ดูท่าแล้วนางคงจะต้องถูกท่านอ๋องอวี้เตะออกจากตำหนักไปอย่างแน่แท้ ทว่าพวกเขากลับได้ยินเสียงของท่านอ๋องที่ว่า “ได้ซิ!”
ขณะที่พูดเขาอ้าปากค้างไว้ราวกับต้องการจะกลืนกินพุทราเข้าไปจริงๆ
เหล่าประชาราษฎร์แสดงสีหน้าราวกับโดนสายฟ้าฟาด ก่อนที่พวกเขาจะพากันถอนหายใจเพราะคิดว่าวันนี้ท่านอ๋องติดกับอันแสนชั่วร้ายเข้าให้แล้ว
มีเพียงพ่อบ้านเฉินแห่งสกุลหลินเท่านั้นที่หน้าถอดสีพลางร้องขัดขึ้น “ท่านอ๋องอวี้ พุทราผลนี้กินไม่ได้นะขอรับ!”
พ่อบ้านเฉินคนนี้มองเหตุการณ์นับตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่องกับแม่สื่อด้วยความเป็นกังวล เพราะกลัวว่าแม่สื่อนางนั้นจะกล่าวโทษหลินเมิ้งหวู่
แต่ใครจะรู้เล่าว่าหัวใจที่เพิ่งจะสงบได้เพียงชั่วครู่จะต้องกลับมาตื่นตระหนกอีกครา!
ถ้าหากว่าท่านอ๋องอวี้กัดกินพุทราผลนั้นเข้าไปแล้วละก็ ไม่เพียงบ้านสกุลหลิน แม้แต่ฮองเฮาและองค์รัชทายาทเองคงมิวายต้องร่วมกันรับผิดชอ
