อันที่จริงเวลาที่จำเป็นต้องใช้นั้นเพียงหนึ่งนาทีครึ่งเท่านั้น แต่ทำไมเธอรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน
ยี่สิบวินาที
ศีรษะ…เจ็บปวดราวกับกำลังจะระเบิด นักวิจัยซึ่งสวมใส่ชุดสีขาวยืนมองดูสถานการณ์อยู่ด้านหลังกำแพงกระจกโปร่งใส
ฝืนทนอีกสักนิดเถอะนะ ทว่าในขณะที่เครื่องทดลองเดินเครื่องต่อจากนั้นอีกสิบกว่าวินาที อยู่ๆ สติของเธอก็เริ่มเลือนราง
สามสิบวินาที
ความเจ็บปวดซึ่งไม่อาจทราบที่มาที่ไปได้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
น่ากลัวเหลือเกิน…อวัยวะภายในของเธอกำลังปริออกจนเผยให้เห็นถึงร่องรอยของการถูกทำลาย
สามสิบแปดวินาที
ในชั่วขณะก่อนที่ดวงตาของเธอจะพร่ามัว ซูชิงเกอกลับนึกถึงใบหน้าซึ่งเปี่ยมไปด้วยความกังวลของอาจารย์ขึ้นมาได้
สุดท้ายร่างกายที่แสนบอบบางก็ไม่อาจทานทนต่อแรงสั่นสะเทือนที่มีอัตราความถี่สูงเช่นนี้ได้…อีกทั้งยังในระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น
ไม่อยากจะยอมรับเลยจริงๆ！
นี่คือห้วงความคิดในชั่วอึดใจสุดท้าย ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไป
ท่ามกลางความสับสนและมึนงง ซูชิงเกอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ทำให้เธอรู้สึกรำคาญไปทั่วทั้งร่าง
ไม่ใช่ว่าเธอตายไปแล้วหรือ? อวัยวะภายในของเธอล้มเหลว แม้จะถูกช่วยชีวิตแต่ก็ไม่อาจฟื้นคืนมาได้มิใช่หรือ?
“หญ้าอู๋หยา…แม้จะใช้เพียงเล็กน้อยแต่ก็สามารถทำให้ตายได้ เพราะจะออกฤทธิ์กับระบบประสาทของมนุษย์”
“ดอกหิรัญญิการ์…แม้จะใช้เพียงเล็กน้อยแต่ก็สามารถทำ
