ม้แต่คำพูดก็เริ่มติดขัดแล้ว
นางทอดมองไป นอกจากดวงตาสีทองของวาฬแล้ว เห็นเพียงผิวดำทะมึน ร่างกายใหญ่โตจนมองไม่เห็นปลายทางแล้ว!
อันหลินส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึม ใครจะรู้ว่านั่นมันตัวอะไร แต่สัมผัสกลิ่นอายของวาฬแล้วพบว่ามันมหาศาลถึงขั้นจินตนาการไม่ออก เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
ในดินแดนพิศวงที่มีข้อจำกัดทางพลังแห่งกฎเกณฑ์แห่งนี้ ไม่สามารถใช้มิติโลดแล่นได้ และจำต้องข้ามเส้นสีดำตรงหน้าออกไปด้วย มันเป็นเส้นทางเพียงหนึ่งเดียว แต่ตอนนี้ เส้นสีดำเพียงหนึ่งเดียวกลับถูกวาฬขวางไว้…
“พวกเจ้ารู้ไหมว่ามันคืออะไร” อันหลินหันไปถาม
ผีดูดเลือดทั้งสามต่างก็ส่ายหน้าอย่างงุนงง พวกเขาก็ตกใจกับวาฬตัวเขื่องนั่นเหมือนกัน เรียกได้ว่าเป็นสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเจอในชีวิต
ตอนนี้เซียวเจ๋อกลับทำหน้าขึงขังแล้วพูดเบาๆ ว่า “อาจารย์ นั่นมันสัตว์มิติ!”
สัตว์มิติเหรอ อันหลินได้ฟังก็ตกใจเล็กน้อย ชื่อนี้เขาเคยได้ยินจากปากของจักรพรรดิจื่อเวย ได้ยินว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ากลัวอย่างยิ่งในอวกาศ มีพลังกลืนฟ้าเขมือบดินได้
“อีกอย่างสัตว์มิติตัวนี้เกรงว่าจะบรรลุระดับอนัตตาแล้ว ไม่เพียงแต่กลืนมิติได้ แต่
