ผลสำเร็จที่น่าตะลึงเหลือเกิน!
พอลูกสมุนมีเยอะแล้ว อันหลินก็นึกถึงปัญหาของการเรียงลำดับ จึงพูดกับเสวี่ยจ่านเทียนในอก “ยังมีสัตว์เลี้ยงอีกสี่ตัวอยู่หน้าเจ้า ต่อไปเจ้าก็คือน้องห้า เข้าใจไหม”
ตอนนี้เสวี่ยจ่านเทียนหงอสุดฤทธิ์ จึงไม่ถามอะไร แค่พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ เท่านั้น
ทีน่ากลับเอ่ยเบาๆ ว่า “ยักษ์อันหลิน แล้วข้าอยู่ที่เท่าใด”
อันหลินชะงักไปเล็กน้อย “เสี่ยวน่า นี่เป็นลำดับที่ข้าจัดให้สัตว์เลี้ยง เจ้ายังไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของข้า”
“อ้อ…” ทีน่าทำหน้าสับสน พยักหน้าเบาๆ
“ส่วนทาสก็…โคโค่สตีฟที่สอง ไมรอนที่สาม…” อันหลินพูดต่อ
โคโค่สตีฟได้ยินว่าตนอยู่ที่สองก็เบะปากอย่างไม่พอใจนิดหน่อย “ทั้งๆ ที่ข้าติดตามท่านผู้สูงศักดิ์ก่อนแท้ๆ…”
ไมรอนกลับยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ช่างเถอะ ให้ทาเบอร์ที่มีความสามารถเป็นหนึ่งอยู่ที่หนึ่งก็ไม่แย่หรอก”
ทาเบอร์ประสานมือคำนับอย่างพอใจ “เล็กน้อยเท่านั้น ทุกท่านอย่าได้คิดมากปานนั้นเลย”
“ทาเบอร์อยู่ที่สี่” อันหลินพูดขึ้นมาอีก “ลืมบอกไปน่ะว่ามีหมาป่าตัวหนึ่งเป็นทาสก่อนพวกเจ้า ฉะนั้นมันเป็นที่หนึ่ง”
ทาเบอร์ “…”
โคโค่สตีฟหลุดขำพรืด
“อะแฮ่ม…คือว่า…น้องทาเบอร์…แค่เล็กน้อย อย่าได้คิดมากป
