านนั้นเลย…ฮ่าๆ ๆ…” อันที่จริงไมรอนไม่อยากขำ แต่ภายใต้การครอบงำของอารมณ์ประหลาด เขาก็หัวเราะจนตัวโยนอยู่ดี
ทาเบอร์เงยหน้าขึ้นมองดาวดวงหนึ่งบนท้องฟ้าอย่างเศร้าสลด “ลูซี่ ในโลกใบนี้มีเพียงเจ้าที่ให้ความอบอุ่นกับข้าได้ ทำไมเจ้าต้องจากข้าไปด้วย…”
สิ้นประโยคนี้น้ำตาก็อาบหน้าทาเบอร์อีกครั้ง
เซียวเจ๋อทำหน้าตื่นเต้น ทิ้งชายเสื้ออันหลินพลางถามว่า “อาจารย์ แล้วข้าเล่า ข้าอยู่ลำดับที่เท่าใดในบรรดาลูกศิษย์ของท่าน”
“เจ้า…” อันหลินมองแววตาที่บริสุทธิ์ของเซียวเจ๋อแล้วหลงรู้สึกไปว่าเขาเป็นเด็กที่น่ารัก เขาจึงรีบสะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกแบบนี้ทิ้งแล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า “เจ้าเป็นลูกศิษย์ของแรกของข้า อยู่ลำดับที่หนึ่ง”
ตูม!
เซียวเจ๋อตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตกใจ
เขาเป็นคนแรก...ความสุขมวลมหาศาลประเดประดังเข้ามา ทำให้สมองของเขาขาวโพลนไปหมด
“ข้าเป็นลูกศิษย์คนแรกหรือนี่…ไม่สิ! ลูกศิษย์เพียงคนเดียว! ฮิๆ ๆ…” เซียวเจ๋อพึมพำแล้วเริ่มหัวเราะอย่างไม่มีสาเหตุขึ้นมา
มันหมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าเขาเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของอาจารย์! ทรัพยากรความรู้ส่วนใหญ่จะถูกยกให้เขา!
ทั้งวิชาจิตใจ วิชาเผ่ามังกร
