ไปพร้อมกับข้าด้วย”
เซียวเจ๋อชูสองมือขึ้นแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าก็เหมือนกัน! ข้ายังไม่แตะพลังรวมมรรคา ข้ามแดนทะลุมิติไม่ได้ แต่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้ด้วยใยสัมพันธ์ทางพลังของอาจารย์!”
ทีน่าเผลอก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว “แล้ว…แล้วยักษ์อันหลิน เจ้าคิดว่าข้าเป็นอย่างไร”
อันหลินใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งจับเข้าที่เอวคอดของทีน่าแล้วหิ้วมาวางลงบนฝ่ามือซ้ายของตน
ทีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีมรกตสะท้อนใบหน้าที่จริงจังและจริงใจอย่างยิ่งของอันหลิน
อันหลินตอบอย่างยิ้มแย้มว่า “ทีน่าดีมาก! ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้างามมาก และยิ่งใหญ่มากเช่นกัน ข้ารู้ว่าคำขอร้องต่อไปนี้ของข้าอาจจะเหลวไหลไปหน่อย แต่ข้าก็ยังอยากบอกอยู่ดีว่า…ไปจากที่นี่พร้อมข้าเถอะ ไปแผ่นดินบรรพกาลด้วยกัน!”
“ข้าจะพาเจ้าไปชมทิวทัศน์ที่งดงาม ไปเห็นโลกที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่า จะเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าก็ดี ลูกศิษย์ก็ช่าง มันเป็นแค่วิธีไปจากที่นี่ก็เท่านั้น ข้าดูแลเจ้าเหมือนเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าด้วยความจริงใจ”
ทีน่าชะงักงันแล้วพึมพำว่า “ที่แท้เจ้ารู้ว่าข้าอยากพูดอะไร…”
“เด็กโง่ นี่มันเรื่องที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ โลกกว้างใหญ่ปานนั้น ข้าสัญญาแ
