ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าแห่งเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดนั่นเอง
เยี่ยนฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองอันหลินที่อยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าที่สับสน
“พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่” สาวหิมะผมเงินพลิ้วไสว รูปร่างดงามอีกคนก็เดินมายืนข้างๆ เยี่ยนฮวาแล้วมองทาเบอร์อย่างระแวง
นางก็คือซูจิ้งเซียงที่บาดเจ็บสาหัสเพราะรบกับหลงซาง
ทาเบอร์ชายตามองเยี่ยนฮวากับซูจิ้งเซียงแวบหนึ่งด้วยความไม่สบอารมณ์
ความสามารถระดับหวนสู่ความว่างเปล่าขั้นกลางอย่างเขาจะจัดการสาวหิมะที่บาดเจ็บสาหัสสองคนนี้ มันง่ายดายเหลือเกิน
“พวกข้าต้องการอะไรงั้นหรือ พวกเจ้าคงต้องถามท่านผู้สูงศักดิ์แล้วละ” ทาเบอร์ยิ้มน้อยๆ
ตอนนี้อันหลินเหาะมาหาสาวหิมะทั้งสองแล้ว
ครั้นเซียวเจ๋อได้ยินคำนี้ก็พูดอย่างตื่นเต้นทันทีว่า “พวกข้าต้องการอะไรน่ะหรือ แน่นอนว่าเก็บพวกเจ้าเข้าฮาเร็มของอาจารย์อันหลินน่ะสิ!”
สาวหิมะทั้งสองสะดุ้งโหยง มองอันหลินด้วยความหวาดผวา
อันหลินอยากจะตบหน้าเซียวเจ๋อทันทีที่ได้ฟัง
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าเซียวเจ๋อดูน่าสงสาร พลันเกิดความเห็นใจ จึงลดมือที่เงื้อขึ้นลงช้าๆ “อย่าให้มีครั้งหน้าอีก ห้ามพูดจาส่งเดช”
“อาจารย์! บุคคลระดับท่านรับสตรีงดงามมาอยู่ในฮาเร็ม
