หลายๆ คนมันปกติไม่ใช่หรือ ดูสาวหิมะสองคนนั้นสิ จิ๊ๆ…ช่างงามล่มแคว้นแดนสรวง ไม่รับก็เสียดาย…” เซียวเจ๋อคิดว่าที่อันหลินอยากช่วยสาวหิมะที่เป็นปรปักษ์มีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ผู้ชายนี่นา…เขาเข้าใจดี!
ซูจิ้งเซียงหน้าซีดเมื่อได้ยินประโยคนี้ ใช้มือกระชับชุดกระโปรงที่ขาดรุ่งริ่งจนเผยให้เห็นเนื้อหนังขาวผ่องเป็นยองใย
เยี่ยนฮวากลับระเบิดโทสะ “ถุย! ฝันไปเถอะ! ต่อให้ตายข้าก็จะไม่ยอมให้พวกเจ้าแตะแม้แต่ปลายนิ้ว!”
อันหลินมองเซียวเจ๋อกับสาวหิมะสองคนอย่างปวดกบาล ทิ้งความคิดจะอธิบายความคิดของตัวเอง ความคิดของเซียวเจ๋อเหลวไหลมาก แต่ความคิดของเขาก็อธิบายได้ยากจริงๆ นั่นแหละ
ทั้งๆ ที่เป็นศัตรูที่มีความแค้นอย่างใหญ่หลวง กลับคิดจะช่วยพวกนาง…
“ข้าไม่มีความคิดเป็นอื่น ก็แค่ช่วยพวกเจ้าก็เท่านั้น” อันหลินพูดอย่างจริงจัง แววตาที่มองสาวหิมะสุกใสเจือความสงสาร
เยี่ยนฮวากับซูจิ้งเซียงเห็นลักษณะท่าทางของอันหลินก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ
“แค่อยากช่วยพวกข้าหรือ เพราะอะไร” ซูจิ้งเซียงถามเบาๆ
อันหลินครุ่นคิดเล็กน้อย จู่ๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาก็ฉายรอยยิ้มอ่อนโยน “ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่ไม่อยากให้เจ้าตายอยู่ที่นี่ ข้าทนดูไม่ได้”
ทน
