กเจ้าจะกลับมาอีกทำไม รีบหนีไปสิ! ไม่อย่างนั้นพวกเราจะตกอยู่ในกำมือของอันหลินแล้ว!” โหรวกู่ขมวดคิ้วมุ่น ผลักสองคนตรงหน้าออก ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอีก…
เห็นโหรวกู่ที่น้ำตาอาบหน้าอีกครั้ง ซูจิ้งเซียงก็ทำหน้ากลัดกลุ้ม ส่วนเยี่ยนฮวากลับมีสีหน้าหนักแน่น จับมือโหรวกู่แล้วเงยหน้ามองอันหลิน “ว่ามาเถอะ เจ้าต้องการอะไรกันแน่”
ต้องการอะไรงั้นเหรอ
อันหลินได้ฟังก็ย่นคิ้วอีกครั้ง
โคโค่สตีฟ ไมรอนกับทาเบอร์ยืนกันคนละมุม ปิดกั้นทางหนีของสาวหิมะ
ตอนนี้พลังของทั้งสองฝ่ายชัดเจนอย่างยิ่ง อำนาจตัดสินใจเรียกได้ว่าอยู่ในกำมือของอันหลินอย่างสิ้นเชิง เขาตัดสินชะตาชีวิตของผู้ยิ่งใหญ่สาวหิมะระดับหวนสู่ความว่างเปล่าทั้งสามได้ด้วยคำเดียว
ปล่อยสาวหิมะไปทั้งอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้แน่นอน เจตนาเดิมของเขาไม่อนุญาต…
แต่ถ้าฆ่าพวกนางที่นี่ อารมณ์ความรู้สึกประหลาดนั่นกลับไม่ยอม
สาวหิมะน่าสงสารขนาดนี้ ทำไมต้องฆ่าพวกนางด้วย
เห็นสีหน้าครุ่นคิดของอันหลิน สาวหิมะทั้งสามกลับโล่งอก เพราะอีกฝ่ายกำลังใคร่ครวญนั่นหมายความว่าเห็นใจพวกนางจริง ไม่มีทางตัดสินใจสังหารพวกนางทันที
“เอาอย่างนี้…พวกเจ้าทิ้งแหวนมิติไว้แล้วไปได้เลย!”
อันหลินครุ่นคิด
