ก่อนจะตัดสินใจแล้วเอ่ยออกมา
เอาชีวิตของสาวหิมะไม่ได้ ทำให้พวกนางหมดเนื้อหมดตัวก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน
“แค่นี้เองหรือ” เยี่ยนฮวาถามด้วยความลังเล
“นั่นสิอาจารย์ แค่นี้เองหรือ จะไม่เก็บพวกนางไว้จริงหรือ” เซียวเจ๋อมองอันหลินอย่างตะลึง
โหรวกู่น้ำตาอาบหน้า “เอาเถอะ เห็นด้วยกับข้อเสนอของเจ้า หวังว่าอันหลินจะพูดคำไหนคำนั้น”
ไม่มีเงินแล้วยังหาใหม่ได้ แต่ไม่มีชีวิตก็ไม่เหลืออะไรเลย
สาวหิมะทั้งสามถอดแหวนมิติแล้วยื่นมือถึงมืออันหลินชนิดที่ไม่ค่อยลังเลมากนัก ตอนนั้น ผีดูดเลือดทั้งสองที่ได้รับคำสั่งจากอันหลินถึงได้พากันหลีกทาง
เยี่ยนฮวาขี่เกล็ดหิมะอันมหึมาลอยขึ้นฟ้า พาซูจิ้งเซียงกับโหร่วกู่หลบหนีไปไกล
ซูจิ้งเซียงเหลียวหลังจ้องอันหลิน พบว่าใบหน้าของเขาไม่ได้มีความเสียดายมากนัก ก็จ้องพวกนางจากไปไกลอย่างนิ่งสงบเช่นกัน
ซูจิ้งเซียงเบนสายตาออก ในใจเกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกบางอย่างเพิ่มมาภายใต้อิทธิพลของอารมณ์ปะทุ
หลังหนีไปได้ไกลแล้ว สาวหิมะทั้งสามก็พบว่าพวกอันหลินไม่ได้ตามมาจริงๆ จึงโล่งอกอย่างสิ้นเชิง จากนั้นก็สบตากันอย่างงุนงง
“เขา…เขาปล่อยพวกเราจริงๆ หรือ…” จนถึงตอนนี้เยี่ยนฮวายังคงฉงนสนเ
