ท่ห์อยู่
“อืม นั่นสิ พวกเราถูกศัตรูปล่อยตัว” โหรวกู่พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
คิดไปคิดมาแล้วน้ำตาก็ไหลอีก
พวกนางได้ยินวีรกรรมของอันหลินมามากมาย แต่เพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก ไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะนำความตกใจและตะลึงมาให้พวกนางมากปานนี้
“ชิ! เขาต้องถูกอารมณ์ปะทุครอบงำแน่นอน ถึงได้ทำกับพวกเราเช่นนี้!” เยี่ยนฮวาคล้ายว่าจะอยากพูดอะไรเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง “อีกอย่างเขาชิงสมบัติทั้งหมดของพวกเราไปแล้ว ก็เป็นโจรดีๆ นี่เอง!”
สาวหิมะสองคนที่เหลือไม่ตอบ คนหนึ่งเอาแต่ร้องไห้ อีกคนเงยหน้ามองดวงดารา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูจิ้งเซียงถึงพูดขึ้นมาว่า “ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรดี”
“รักษาตัวแล้วค้นหาชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนต่อไป”
โหรวกู่ไม่เคยมีความคิดจะถอดใจจากภารกิจนี้เลย พวกนางยอมรับความล้มเหลวครั้งที่สองไม่ได้อีกแล้ว
“นี่! ทางนั้นมีเขาผลึกหิน พวกเราไปพักรักษาตัวกันที่นั่น!”
“ได้เลย…”
