แต่อันหลินรู้สึกถึงจิตสังหารแล้ว…
เพื่อจัดการความสัมพันธ์ของทุกคน เขาก็เอ่ยกับโคโค่สตีฟและไมรอนที่ยังหัวเราะไม่หยุดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า “ในเมื่อพวกเจ้าชอบหัวเราะขนาดนั้น ข้าเล่าเรื่องตลกให้พวกเจ้าฟังดีไหม”
พอโคโค่สตีฟกับไมรอนได้ยินคำว่าเรื่องตลกก็ดีใจยิ่งแล้ว หัวเราะลั่นตอบตกลงทันที
อันหลินพูดอย่างเนิบช้าว่า “นานมาแล้วมีลูกหมาป่าตัวหนึ่ง มันกินมังสวิรัติตั้งแต่เกิด ไม่กินเนื้อ พ่อแม่ของมันกังวลมาก ปรากฏว่าอยู่มาวันหนึ่ง พ่อแม่เห็นว่าลูกหมาป่ากำลังไล่กระต่าย! พวกมันดีใจมาก แต่ไม่นานพวกมันก็งงเป็นไก่ตาแตก…”
“ทำไมล่ะ” ไมรอนถามด้วยความสงสัย
อันหลินพูดช้าๆ ว่า “เพราะ…หลังลูกหมาป่าจับกระต่ายได้ก็พูดว่า ‘ส่งแครอทมา!’…”
ไมรอน “…”
โคโค่สตีฟ “…”
อันหลินพูดต่อว่า “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสมาคมเล่นซ่อนแอบอยู่สมาคมหนึ่ง หัวหน้าของพวกเขาสุดยอดเลยละ!”
“สุดยอดขนาดไหน” โคโค่สตีฟถาม
“ผ่านไปหลายสิบปี พวกเขาก็ยังหาหัวหน้าไม่เจอ” อันหลินตอบ
ไมรอน “…”
โคโค่สตีฟ “…”
อันหลินรู้สึกว่าบรรยากาศถูกต้องแล้ว จึงพูดต่อว่า
“วันหนึ่ง มีหมอคนหนึ่งพูดกับคนร้ายว่า ‘มีข่าวดีกับข่าวร้าย อยากฟังอันไหนก่อน’”
“คนไข้ครุ่นคิดแล้
