ใบหน้าของโหรวกู่ปวดแสบปวดร้อน ดวงตาที่มีน้ำตาคลอหน่วยช้อนขึ้น อารมณ์โศกเศร้าถูกความตะลึงกลบมิดอย่างรวดเร็ว เบิกตามองสาวหิมะที่รูปลักษณ์งดงามตรงหน้า
เยี่ยนฮวาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะตบหน้าโหรวกู่ ตะลึงงันกับที่เช่นกัน
แม้ทั้งสองจะเป็นเจ้าแห่งวังศักดิ์สิทธิ์ทั้งคู่ แต่ความสามารถและฐานะของโหรวกู่สูงกว่านางอย่างเห็นได้ชัด ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการครั้งนี้
แต่เมื่อครู่นี้เองที่นางตบหน้าโหรวกู่ไปฉาดหนึ่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย…
คุณพระ! ข้าทำอะไรลงไปกันแน่!
เยี่ยนฮวามองโหรวกู่ด้วยความหวาดหวั่น!
แต่หลังนางเห็นสายตาที่เจือความโกรเกรี้ยวของโหรวกู่แล้ว ก็พลันหงุดหงิดขึ้นมาทันที “เจ้ามองบ้าอะไร!”
โหรวกู่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเศร้ามาจากก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนจะกุมหน้าสะอื้นให้ “ฮือๆ ๆ…เจ้าดุข้าทำไม…ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ เจ้าตบข้าทำไม ข้าน่าสงสารเหลือเกิน…ฮือๆ ๆ…”
โหรวกู่น้ำตาไหลพราก เยี่ยนฮวาโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ซูจิ้งเซียงเงยหน้ามองฟ้าอย่างเศร้าสลด…
หนึ่งชั่วยามต่อมา
อิฐสีดำก้อนใหญ่ก็แหวกม่านฟ้ามา เหาะเหินอย่างรวดเร็วเหนือแผ่นดินหลากหลายสีสันผืนนี้
กลิ่นอายที่น่ากลัวแผ่ออกจากก้อนอิฐ ทำใ
