สมาชิกทุกคนได้รับการปลอบโยนจากอันหลิน ไม่ว่าอย่างไรอารมณ์ที่ปะทุก็ทุเลาลงบ้างเหมือนกัน
อันหลินลูบผมสั้นเรียบลื่นของเซียวเจ๋อ ปลอบใจทุกคนพลางนำทางด้านหน้าด้วย
ทุกคนต่างก็รำพันในใจว่าอันหลินในตอนนี้อ่อนโยนเหลือเกิน เหมือนกำลังแผ่รัศมีของคนเป็นแม่เลย!
แม้แต่โคโค่สตีฟกับไมรอนที่ถูกต่อยเตะก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน เพราะแม้แต่เวลาที่อันหลินต่อยเตะก็ยังมีสีหน้าที่สงสารเวทนา!
พูดง่ายๆ ก็คือ อันหลินจัดการพวกเขาด้วยลักษณะท่าทางของ ‘ข้าหวังดีกับเจ้า’!
ช่างเป็นคนที่อ่อนโยนเสียนี่กระไร…
“ฮ่าๆ ๆ…ไมรอน เจ้าดูตะขาบยักษ์นั่นสิ เท้าสองฝั่งไม่สมดุลกันนะ ฮ่าๆ ๆ…” โคโค่สตีฟชี้สัตว์ประหลาดที่อยู่ห่างไกลแล้วหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆ ๆ…โคโค่สตีฟ ก้อนหินก้อนนั้นก็ตลกมากเหมือนกัน เหมือนเจ้ามากเลย…” ไมรอนก็เบิกบานใจมาก ร่าเริงมากเหมือนกัน
เขารู้สึกว่าช่วงเวลาที่สนุกที่สุดในชีวิตก็คือตอนนี้ ตลกไปหมดเลย มันชวนให้ขำตลอดเวลา
แต่สำหรับทีน่ากับทาเบอร์แล้ว เสียงหัวเราะของพวกเขากลับบาดหูอย่างยิ่ง
คนหนึ่งน้อยเนื้อต่ำใจ อีกคนคิดถึงคนรักที่ตายไปแล้วอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้จู่ๆ ก็มีสองคนคอยหัวเราะอยู่ข้างๆ มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ
