ุกคนกะทันหัน
ร่างของมันเหมือนช้างยักษ์ แต่ศีรษะกลับเป็นเศียรงูสี่หัวที่ยื่นออกมา แต่ละเศียรต่างก็แผ่แสงสว่างที่เย็นเยือกน่าสะพรึงกลัว
“ไม่คิดเลยว่าจะมีสัตว์ประหลาดกล้าเป็นฝ่ายท้าทายพวกเรา ลุกกันเลยพวกเรา” อันหลินกล่าว
ทีน่าก้มหน้าไม่พูดไม่จา เสวี่ยจ่านเทียนหดตัวอยู่ในอกของอันหลินอย่างสั่นเทา เซียวเจ๋อกอดแขนของอันหลินแน่น
ทาเบอร์แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีแล้ว โคโค่สตีฟกับไมรอนก็หัวเราะร่า
อันหลิน “…”
พวกเขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าที่มากความสามารถไม่ใช่เหรอ ทำไมเวลาจะรบถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้กันล่ะ
อันหลินพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมอสูรตัวนี้ถึงไม่กลัวพวกเขา คนพวกนี้ถูกอารมณ์ครอบงำ ความกล้าหาญตกต่ำ พลังเก็บงำ ไร้ซึ่งความยำเกรงอันน่ากลัวอย่างตอนที่เข้ามา ก็ไม่แปลกที่จะถูกอสูรที่แข็งแกร่งอยู่บ้างเพ่งเล็ง
เศียรงูทั้งสี่ของอสูรตัวนั้นจ้องทุกคนด้วยแววตาที่กระหาย “ช่างเป็นพลังที่เข้มข้นเหลือเกิน มีแค่เลือดเนื้อของผู้แข็งแกร่งพรรค์นี้เท่านั้นที่เหมาะกับเจ้าแห่งช้างอย่างข้า! พวกเจ้าหนีไม่รอดแน่!”
เสวี่ยจ่านเทียนทำหน้าสิ้นหวัง “จบเห่แล้ว มันบอกว่าพวกเราหนีไม่รอด พวกเราต้องตายแน่ๆ…”
เซียวเจ๋อขมวดคิ้
