อย่างไร!” เสวี่ยจ่านเทียนฮึกเหิม
ทีน่านั่งเงียบไม่พูดบนไหล่ของอันหลิน นัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นทอดมองดินแดนผืนนี้ด้วยความสนเท่ห์
ที่นี่มหัศจรรย์มาก มีสีสันที่สวยสดงดงามหลากหลายชนิด สวยงามยิ่งนัก เป็นที่ที่นางพอใจที่สุดตั้งแต่ผจญภัยกับอันหลินมา
อันหลินสถานที่ที่มีพลังแห่งกฎเกณฑ์ธรรมชาติพิเศษพรรค์นี้น่าปวดหัวที่สุด หากไม่ใช่เพราะเซียวเจ๋อบอกว่าที่นี่มีผลึกต้นกำเนิดดินแดนปรากฏให้เห็นอยู่สูงมาก เขาคงไม่มาที่นี่หรอก
“ไปกันเถอะ!” เซียวเจ๋อนำทางอยู่ข้างหน้าอย่างไม่ยี่หระ ทุกคนเห็นดังนั้นก็ทำได้แค่ตามไปด้วย
อันหลินข้ามเส้นสีดำเส้นนั้นด้วยความกระวนกระวาย จากนั้นความรู้สึกที่ประหลาดอย่างยิ่งก็เริ่มแผ่คลุมไปทั่วทั้งตัว
ในขณะเดียวกัน เซียวเจ๋อที่อยู่ข้างหน้าสุดชะงักเท้า จู่ๆ ก็หดตัวนิดหน่อย ถอยหลังหลายก้าวแล้วกอดแขนของอันหลินไว้แน่น
อันหลิน “…”
เซียวเจ๋อฝืนยิ้ม ดวงตาสุกใสมองอันหลิน แววตาสั่นระริก ในความพึ่งพาเจือความหวั่นวิตก “อาจารย์ ข้ากลัว…จู่ๆ ข้าก็รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย ท่านให้ข้ากอดแขนได้หรือไม่…”
อันหลิน “…”
“ไม่ต้องกลัวคนดี ข้าเป็นต้นไม้ใหญ่ของเจ้า จะชมพระอาทิตย์ขึ้นกับเจ้าไปทั้งชีวิต...” อันหลิน
