เซียวเจ๋อคัดค้านการหลั่งเลือดอย่างยิ่ง แต่เมื่ออันหลินอธิบายประโยชน์ของเลือด ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งแล้ว สุดท้ายเขาก็ยอม
เซียวเจ๋อยอมทำเรื่องแบบนี้เป็นเพราะขจัดปมในใจของตัวเอง
เขาไม่อยากเห็นวัตถุพวกนี้ถูกทิ้งไว้ที่นี่ แล้วจากไปเงียบๆ เขาจำต้องตัดห่วงนี้เสีย!
เขากรีดข้อมือของตัวเองภายใต้ผลกระทบของอาการย้ำคิดย้ำทำที่ประหลาดพรรค์นี้
“พอหรือยัง ข้าไม่ไหวแล้ว”
“ยังไม่พอ ข้าจะเอาอีก...”
“ไม่ไหวแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว…”
“อย่าหยุด ออกแรงหน่อย!”
“อา…”
เซียวเจ๋อนอนแผ่หลาบนพื้นอย่างหมดแรง มองหีบปีศาจมิจิที่ถูกอันหลินเก็บใส่แหวนมิติหลังอิ่มหนำในคราวเดียวแล้ว รอยยิ้มแห่งความสุขและสมหวังผุดขึ้นบนใบหน้า
อันหลินเดินไปตรงหน้าเขาแล้วนำยาสีแดงเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิติแล้วยื่นให้เซียวเจ๋อ
“นี่มัน…” เซียวเจ๋อมองโอสถที่แผ่คลื่นพลังชีวิตเม็ดนั้นแล้วพึมพำ
“มันคือยาเซียนขั้นแปด เม็ดอสูรโลหิตล้นฟ้า สามารถฟื้นเลือดลมและรักษาบาดแผลอย่างรวดเร็ว เจ้าหลั่งเลือดมากขนาดนี้ กินสักเม็ดเถอะ” อันหลินยิ้ม
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!” เซียวเจ๋อรับยาเซียนเม็ดนี้มาด้วยความตื้นตัน
ผู้อาวุโสที่ใจกว้างปานนี้ อ่อนโยนขนาดนี้…เขามองคนไม่ผ
