อชั้นที่บรรลุหนทางอันเป็นอมตะ ก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งรวมมรรคาแล้ว เป็นความภาคภูมิใจของพวกเรา!”
เซียวเจ๋อร่าเริงแจ่มใสยามเอ่ยถึงเซียวถู มองออกว่าภูมิใจมากจริงๆ
ดูจากรูปการณ์แล้ว ที่เซียวเจ๋อดูดซึมเลือดหยดนั้นได้ ก็มีสาเหตุมาจากความใกล้ชิดทางสายเลือดงั้นเหรอ
“เพียงแต่น่าเสียดาย เขาถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์จองจำไว้ที่นั่นเพราะพันธนาการพสุธาเพื่อที่หลบภัยของหุบมังกร ระดับหวนสู่ความว่างเปล่าอย่างพวกเราเข้าไปช่วยเขาไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาสบายดีหรือไม่…” ใบหน้าของเซียวเจ๋อมีความเศร้าสลดและหดหู่
“ที่แท้ก็มังกรที่แสวงหาความตายนั่นเองหรือ ฮ่าๆ ๆ พรหมลิขิตจริงๆ! ข้าเคยได้ยินนายท่านพูดถึง เจ้าไม่ต้องห่วง มันถูกนายท่านสังหารไปแล้ว!” เสวี่ยจ่านเทียนกระพือปีกน้อยๆ แล้วหัวเราะร่วน
บรรยากาศเงียบลงทันตา
เซียวเจ๋อมองอันหลินกับเสวี่ยจ่านเทียนอึ้งๆ เขาได้ยินอะไรผิดไปหรือ
เซียวถูตายแล้วขอให้เขาวางใจงั้นหรือ
นี่มัน…ตรรกะอะไรกัน!
ตอนนี้เซียวเจ๋องงเป็นไก่ตาแตก
“โธ่ ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด” ทีน่าเห็นสีหน้างุนงงของเซียวเจ๋อก็รีบเอ่ยทันที “มันขอร้องให้ยักษ์อันหลินสังหารมัน เช่นนั้นมันก็จะคืนชีพได้ด้วยค่ายกลชุบชีวิต หนีออกจากที่แห่
