วกนั้นก็ไม่ใช่ของนางแล้ว นางแค่อยากมาดูว่าตัวเองพลาดอะไรไปกันแน่…
เซียวเจ๋อพาอันหลินเดินไปยังเบื้องหน้าของสมบัติที่ทองอร่ามกองหนึ่งแล้วพูดว่า “พวกนี้เป็นแร่พิเศษที่มีเฉพาะในทะเลดำ ท่านต้องการหรือไม่”
อันหลินดูแล้วไม่รู้สึกสนใจ จึงเก็บสมบัติตรงหน้าใส่แหวนมิติโดยตรง
อืม ไม่สนใจไม่ได้แปลว่าจะไม่เอามัน เพราะแร่พิเศษเหล่านี้มีมูลค่า!
เซียวเจ๋อก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ พาอันหลินไปอีกที่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
อาวุธวิเศษ เก็บ!
ยาวิเศษ ผลวิเศษ เก็บ!
ซากศพของปลาไหลเซียนทะเลดำ เก็บ!
หินปราณหนึ่งร้อยกว่าก้อนเหรอ เก็บ!
…
ของดีถูกเก็บใส่แหวนมิติชิ้นแล้วชิ้นเล่า ไปถึงไหนเก็บถึงนั่น
ทีน่าเองก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ส่งกระแสจิตกระซิบว่า “ยักษ์อันหลิน การกระทำของเราจะน่าเกลียดเกินไปหรือไม่”
อันหลินหัวเราะหึๆ “เจ้าไม่เห็นหรือว่าเจ้าหนุ่มเซียวเจ๋อเบิกบานใจน่ะ”
“เจ้าไม่กลัวว่าเขาทำเช่นนี้จะคิดไม่ซื่อกับเจ้าน่ะ” ทีน่าพูดด้วยความกังวล
เรื่องนี้แม้แต่ทีน่าก็ยังมองออก อันหลินจะไม่รู้ได้อย่างไร
เขาส่งกระแสจิตบอกว่า “ไม่ว่ามังกรดำตัวนั้นจะคิดอะไร อย่างไรเสียได้ของดีมาครองย่อมสบายใจกว่าก็เป็นสัจธรรม มีของดีแล้วไม่เอา
