น่ะโง่เง่า! เรื่องหลังจากนี้ ไม่สนหรอกว่าเขาจะต้องการอะไร กำปั้นของพวกเราใหญ่ที่สุด ต้องการอะไรก็ต้องดูอารมณ์ของพวกเราด้วย!”
ทีน่าฟังคำพูดของอันหลินพลางกระพือปีกสีทองที่งามวิจิตรด้วยท่าทางครุ่นคิด
อันหลินถูกเซียวเจ๋อนำทางพลางค้นหาไปตลอดทาง ยกเค้าสมบัติถ้ำหินทั้งหมดจนเกลี้ยงโดยไม่รู้ตัว ไม่เกรงใจเลยสักนิด…
“อ๊าก...ในที่สุดที่นี่ก็ว่างเปล่าแล้ว!” เซียวเจ๋อมือเท้าเอว เอ่ยด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม
เมื่อทุกคนเห็นท่าทางนี้ของเซียวเจ๋อใบหน้าก็กระตุกอย่างช่วยไม่ได้ คิดในใจว่าเด็กคนนี้ตกใจจนเสียสติไปแล้วหรือไง
อันหลินก็พึงพอใจมากเช่นกัน “เสี่ยวเจ๋อเอ๋ย เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีมาก ข้าต้องมอบรางวัลให้เจ้า!”
“ไม่ต้องหรอกๆ…” เซียวเจ๋อโบกมือเป็นพัลวัน “ของพวกนี้อยู่ในน้ำมือของท่านจึงจะแสดงประสิทธิภาพที่แท้จริงได้ ข้าเพียงแค่อยากให้พวกมันมีเจ้าของที่ดีก็เท่านั้น…”
อันหลินพยักหน้าปลาบปลื้ม ใบหน้าเปี่ยมความเมตตา
“ต่อไปก็เป็นช่วงสำคัญแล้ว…” แววตาของเซียวเจ๋อสุกใส พูดอย่างตื่นเต้น
เมื่อเขากระทืบเท้าก็มีค่ายกลอีกอันปรากฏบนพื้น
ทุกคนเห็นดังนั้นก็ตะลึงไปเล็กน้อย มองเซียวเจ๋อด้วยสีหน้าหวาดระแวง ซ้ำยังเริ่มคุ้มกันให้อันห
