ู้อาวุโสช่างใจกว้างเอื้ออาทร ข้าน้อยซาบซึ้งเหลือเกิน…”
อันหลินส่ายหน้าอย่างผ่อนคลาย “ไม่เป็นไร”
ผลลัพธ์การช่วงชิงของวิชาจิตละโมบอยู่ที่สิบนาที ตอนนี้พอคำนวณเวลาดูแล้ว จะสิ้นประสิทธิภาพในอีกสามนาทีพอดี…หึๆ เราช่างฉลาดจริงๆ!
บัดนี้เตาเย่ที่ลอบสังเกตการณ์อยู่อีกมุมเหงื่อกาฬผุดขึ้น สองขาเริ่มอ่อนเปลี้ย
ความน่ากลัวของอันหลินสร้างมุมมองใหม่ให้เขาอีกครั้ง หากราชาเยว่เย่ปะทะกับบุคคลระดับนี้ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ไม่ได้การ...เขาตัดสินใจแล้วว่ากลับไปต้องห้ามปรามไม่ให้เยว่เย่ทำอะไรโง่ๆ เด็ดขาด!
เสวี่ยจ่านเทียนมองอันหลินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ร้อนรุ่มอย่างยิ่ง นี่สิเจ้านายของมัน บุคคลยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เจ้าแห่งดวงดารา! ต้องมีสักวันที่นายท่านจะพามันย่ำปฐพีให้แหลกลาญ!
เขตเทพโบราณ แดนโบราณบรรพกาล
พระอาทิตย์สองดวงบนท้องนภาหม่นแสงลงนิดหน่อย หันเหไปทางหนึ่งเล็กน้อย
“เอ๊ะ นี่มันต้นฤดูเหมันต์หรือ ไม่…ไม่ใช่…แค่จิตเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น…”
หลังสิ้นเสียงที่เลือนรางจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พระอาทิตย์บนท้องฟ้าก็กลับมาสว่างเช่นเดิม โคจรรอบแดนโบราณที่พังทลายผืนนี้ต่อไป
สามนาทีต่อมา ร่างมังกรที่โชกเลือ
