คิดว่าตนเข้าใจแล้ว
“เมื่อครู่ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้า” เสียงที่อ่อนหวานจับขั้วหัวใจดังขึ้น
อันหลินหันหลังแล้วเห็นดวงตาที่สุกใสของโคโค่สตีฟกำลังมองตนอย่างน้ำตาคลอหน่วย มีความชื่นชมและซาบซึ้ง และมีความเขินอายอยู่รางๆ ด้วยงั้นเหรอ
หลังสายตาของนางกับอันหลินประสานกันก็หลบสายตาเล็กน้อย เม้มริมฝีปากสีแดงเย้ายวนเบาๆ
นี่เขินจริงๆ เหรอเนี่ย!
อันหลินประหลาดใจ ยอดไปเลย! ในที่สุดก็ไม่ต้องกังวลว่านางจะใช้กำลังกับตัวเองแล้ว
ทุกคนเดินตรงเข้าไปในถ้ำหินสีขาว ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ชายหนุ่มผมสั้นสีดำคนหนึ่งก็วิ่งมาจากข้างหลัง
“ผู้อาวุโส รอข้าด้วย!” ชายหนุ่มคนนั้นหน้าตาหล่อเหลา มีเขามังกรสีดำขลับ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แถมยังเปื้อนเลือด ทว่าใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มที่เป็นมิตรเอาใจ
อันหลินเหลียวหลังมองชายหนุ่มคนนั้น พูดด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ “เจ้าคือ…เซียวเจ๋อหรือ”
ชายหนุ่มพยักหน้าตื่นเต้น “ใช่ ข้าเซียวเจ๋อเอง!”
“เจ้ามาที่นี่ทำไม หรือจะคืนคำ มาขัดขวางข้า” อันหลินเอ่ยยิ้มๆ
“เปล่านะ” เสี่ยวเจ๋อส่ายหน้าพูดจริงจังว่า “ข้ากลัวผู้อาวุโสจะไม่รู้ทาง จึงตั้งใจมานำทางเป็นพิเศษ!”
อันหลิน “… ดีเลย เจ้านำทาง!”
บุกรังคนอื่นแท้ๆ แต่มีคนนำทางด้ว
