ึ้นแล้วล่ะ”
“เพราะข้าโตแล้วอย่างไรละ!” ทีน่าพูดอย่างเริงร่า
มุมปากของหลิวฉู่ฉู่กระตุกยิกๆ เยี่ยมเลย คำถามทั้งสองข้อของนางต่างก็ได้รับคำตอบที่เหลวไหล รู้สึกว่าพูดต่อไปไม่ได้แล้ว ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ
นางกอดเสวี่ยหมิงหมิงที่อ่อนนุ่มในอกไว้แน่น รำพันในใจว่าสัตว์เลี้ยงของตนนี่แหละที่ห่วงใยใส่ใจที่สุด
หลังเลือดลมของอันหลินกลับมาเต็มเปี่ยมแล้วก็หลั่งเลือดหยดหนึ่งลงบนกระบี่สีขาวของโคโค่สตีฟ
โคโค่สตีฟมายังตรงหน้าทาเบอร์ ดวงตาสุกใสร้อนรุ่ม ใบหน้าฉายรอยยิ้มมีเลศนัย จ้องจนทาเบอร์หวาดผวาในใจ
“นี่เป็นคมกระบี่ที่อาบพิษร้ายแรง…” โคโค่สตีฟว่าแล้วก็แลบลิ้นเย้ายวนของนางออกมาเลียคมกระบี่…
ผลัวะ อันหลินตบไปที่ศีรษะของโคโค่สตีฟ
“ขืนเจ้ายังเลียอีกประเดี๋ยวเลือดศักดิ์สิทธิ์ของข้าก็หมดพอดี!” อันหลินเตือนอย่างเย็นเยือก
โคโค่สตีฟเบะปาก หันมองทาเบอร์แล้วชูกระบี่ขึ้นอีกครั้ง
ทาเบอร์เห็นดังนั้นก็พูดอย่างร้อนรนว่า “เจ้าทำอะไรน่ะ ข้าจะบอกอะไรให้นะ หากเจ้ากล้าทำร้ายข้าละก็ จักรพรรดิอีดุนน์ไม่ไว้ชีวิตพวกเจ้าแน่! เขาจะทำให้พวกเจ้าได้สัมผัสกับบทลงโทษที่ทรมานยิ่งกว่าความตายถึงพันหมื่นเท่า!”
“เลิกพล่ามได้แล้ว
