พลังเริ่มพุ่งทะยานทันใด ขณะเดียวกันกระบี่พิชิตมารก็ห้อมล้อมด้วยอัสนีทองอนัตตา ตวัดแล้วปล่อยกระบี่พิฆาตอันสว่างไสวใส่ท้องฟ้า
ลำแสงอัสนีทองอนัตตาที่แฝงด้วยอานุภาพอันน่ากลัวส่องท้องฟ้ายามราตรีให้สว่าง พวยพุ่งขึ้นฟ้าท่ามกลางเสียงหวีดหวิว ยิ่งลอยก็ยิ่งสูง สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าลอยไปไกลเท่าใด พลังงานอัสนีค่อยๆ หายไปช้าๆ…
ไม่มีประโยชน์…
อันหลินหยุดพลังปราณอนธการ ใบหน้าฉายความสิ้นหวัง
“อันหลิน หรือเจ้าไม่รู้ว่าจะกลับไปอย่างไร” สวีเสี่ยวหลานเห็นท่าทางของอันหลินก็คาดเดาได้ บัดนี้ใบหน้าก็มีความกังวลเช่นกัน
อันหลินยิ้มอย่างเก้อเขิน จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบคันฉ่องวิหคชาดออกมา
“กระจกวิเศษ…กระจกวิเศษ…จงบอกข้าเถิดว่าตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหน ควรกลับไปอย่างไร”
คันฉ่องวิหคชาดโยกเบาๆ แล้วเสียงกังวานอ่อนเยาว์ก็ดังขึ้นมา “นายท่าน ท่านอยู่ในแผ่นดินบรรพกาลน่ะสิ! กลับไปหรือ กลับไปที่ใด ไปให้ภรรยาของท่านนำทางไป อย่ามากวนข้า!”
อันหลิน “…”
สวีเสี่ยวหลานป้องปากขำ “เจ้ายังกล้าถามคำถามคันฉ่องอีกหรือ ใช่ว่าเจ้าจะไม่รู้นิสัยของมันเสียหน่อย ขืนพูดต่อไป มันอาจจะตอกจนเจ้านอนไม่หลับเลยก็ได้”
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ “กระจกของข้าไม่
